گرمی دستانت


از جنس همان آدامهایی بود که خیلی کمند! انقدر نایابند که وقتی پیدایشان می کنی می خواهی دو دستی بچسبیشان. اما "خودداری" می کنی مبادا که احساس خفگی کنند در دستانت. بعد زمان می گذرد و می گذرد... تا تو احساس می کنی که او خودش را به تو سپرده و خودش را در دستان تو رها می بیند. اگر زیبایی حضور او را به حساب گرمی دستانت گذاشتی و نه احساس زیبای او آنوقت روزی که میرنجد را انتظار بکش...

کلگری

تو این شهر، برف و سرما هست و بوران - صورت های جدی هست و یخبندان

تو این شهر، شکوفه ها نه در اول بهار، که در وسط تابستان اون هم به مدت فقط دو هفته سر باز می کنند.


آدم های این شهر به امید روزهای آفتابی و به امید شینوک* و به امید چمن هایی که دیگه زرد نیستند زمستون رو سپری می کنن!


اما...


اما دل های پر امیدشون یخ های جاده رو آب می کنه و برای رسیدن به روزهای بلند و روشن صبر و متانتشون رو به رخ می کشه


شب رو به سحر می رسونن و به عشق هم و به امید روزهای بهتر زندگیشون رو می سازن


چرا که رمز شاد بودن رو کشف کردن و می دونن که هیچ کس ...هیچ کس جز خودشون، شادی رو براشون به ارمغان نمی آره


...شادی و عشق ارمغان امید و زاییده ی دل های بهاری است.





(Calgary رادیوCJSW فروردین28-1390)




بازی ها

بسیار زیرکانه اما نا خودآگاه اتفاق می افتد که از مسایل موجه برای سرپوش گذاشتن بر کمبودهایمان استفاده می کنیم. الگوریتم این اتفاق به این گونه است که در لحظه ای خاص، موضوعی موجه از اتفاقات روزمره را انتخاب می کنیم و در ذهن آن را می پرورانیم. سپس چنان دغدغه حل آن مساله (مثلاً گرمایش زمین یا پایمال شدن حقوق زنان) برایمان تبدیل به اولویت اول می شود که فراموش می کنیم نیازهای دیگری هم داریم (مثلاًگرسنه ایم یا غربت فشار آورده!)
بعد، در لحظه خاص دیگری تمام ناملایمات زدگی - من جمله نداشتن همدم، فشار کاری و ...- همگی تبدیل می شود به یک درد مشترک و آن پایمال شدن حقوق زنان است! آنگاه تصمیم می گیریم مقصری برای این موضوع بیابیم و طبق عادت دیرینه و رسم معمول کوتاه ترن را و ساده ترین روش را برمی گزنیم: گرفتن انگشت اتهام به سمت اولین مقصری که به ذهن می رسد.
و این گونه است که مردان (همه مردان جامعه بدون استثنا) مقصر و همه زنان (!) مظلوم جلوه داده می شوند! در نتیجه به جای اینکه با مردسالاری نفی شود "مردان" سرکوب می شوند!
این را نوشتم نه برای دفاع از حقوق مردان (فقط) که برای دفاع از انسانیت و صد البته دفاع از حقوق رنان (بیشتر) که اصل مشکل را -که مرد سالاری است- فراموش نکنیم و به نفی مردان نپردازیم. و نوشتم که فردا روزی نگویی تو چرا برای حقوق من برنخواستی! اینگونه که امروز می گویی!

ماخولیای پنجاه و شش

آهنگی ملایم اما درهم و مغشوش در پس زمینه، همراه با اضطراب و نفس تنگی و هیجان مرد اول داستان: این امتداد راهی است که با سبک بالی و شور شروع شد و ناگهان "همچون تابلویی که هنوز خشک نشده دستمالیش کرده باشند" درهم و برهم شد. شخصیت اول داستان چوپانی است مهربان که در سپیده دم دوش می گیرد و شب را با آرامش در کنار خانواده به مطالعه می پردازد و گاهی شیر می نوشد. اما حیف که قدر این آرامش را و تفکر کودکانه اما عمیقش را نمی دانند یا نمی توانند هیجانشان را کنترل کنند و به بهانه های مختلف آرامشش را به هم می زنند. از آنجا که "آرتیخ محبت دن مرض حاصیل اولار"و محبت اضافی باعث دردسر خواهد شد و سفتن اجباری سنگ سراچه دل به الماس آب دیده ناگزیر سرانجام آن است چنانکه بزرگان گویند، ناگزیر سر به بیابان می زند و گوسفندان تازه می خرد اما مردم می گویند: بگذاریم و بگذریم و خوش باشیم که هر انچه گذشت گذشت و هر آنکس که رفت رفت. سربلندی و شادی منتجه بردار سختکوشی و امید به آینده بود که زیر سایه ات حاصل شد. باشد که جاودانه شود.

چرا از شعار "جمهوری ایرانی" می ترسند؟


اگر ایران سرزمینی است که اکثر مردم آن به اسلام اعتقاد دارند؛ چرا از شعار جمهوری ایرانی واهمه دارید؟ راستی یک لحظه فکر کرده اید که مخالفت یا واهمه از کلمه ی "ایران" در پسوند یک شعار چه معنایی دارد؟
چرا از شعار "جمهوری ایرانی" می ترسید؟ اگر قرار است نوع حکومت در ایران جمهوری باشد و مبتنی بر آراء و خواسته های همین مردم، قاعدتا ریشه های قوانین و فرهنگ حاکم سیاسی نیز بر گرفته از عرف عمومی همین مردم خواهد بود که احتمالاً غلظت اسلامی بودن و شیعی بودن آن بسیار بالا خواهد بود.
نکند که می خواهید اسلام را تحمیل کنید و خدای نخواسته شکل دیگری از استبداد دینی را زنده کنید؟
اگر قانون، برگرفته از عرف موجود جوامع است، بنابراین سوال این است که چرا از ایران این جمهوری می ترسید؟!
نکند در ذهن شما "ایرانی بودن" تباین و اختلافی بنیادین با "اسلام" دارد؟
اگر چنین است، که حقیقتا باید بساط بسیار از مبانی فکری را که شما بر آن نرد تفکر و اندیشه و تحلیل می بازیم بر چینینم و پی کار دیگر برویم. اگر چنین است، ایران لایق رهبران روشن فکر تری از شماست.
اگر چنین نیست، نمی دانم این همه ترس و واهمه از شعاری که تنها می خواهد بگوید ایران را فارغ از دین مردمش دوست دارن برای چیست؟
در ضمن عقلانی تر نیز می نماید که مردمی که بعد از 30 سال حاضر شده اند از جان و آزادی و حیثیتشان مایه بگذارند و در این راه خون بدهند در عین اینکه از هر نوع خشونتی می پرهیزند، شعارشان را با سی سال پیش خود تغییر دهتد و این بار هوشمندانه تر و عمیق تر بیندیشند.

(برگرفته از مقاله "ترس از جمهوری ایرانی چرا؟" از شهاب‌الدين شيخي با تغییر)

ایران جاویدان



سبز شد ز خون و فریاد، ایران جاویدان
دُژخیم بد نهادِ دیو سرشت! کاخت شود ویران

سبز شد ز خون و فریاد، ایران جاویدان
آفتاب دل نواز آزادی فردا شود تابان

در سیاهی سکوت سرزمین سبز،
یک طنین سبز
بر شد و به روح و جان خستگان نشست

خنده ها ز گرمی صدای او شکفت
یک جهان ترانه ی امید ما شنفت

از هراس ظالمان گلوله های بیم
بر تن وطن نشست و قلب عاشقان شکست و
سبز شد...

صبح نزدیک

نويسنده : احمد شیرزاد

بعد از سه ماه زندگی زهرآلودی که در این تابستان بر ما تحمیل شد بالاخره دیشب مهدی، پسرم را گرفتند. مهدی روح مجسم من است. من در او خودم را می بینم. او که در بند است، زنجیری بر جانم فرو افتاده است گران. حسین نعیمی پور فرزند ارشد محمد را هم با او گرفتند. آن ها را شبانه و در پی ورود به یک مراسم افطار با دوستانشان با خود بردند.

بعید می دانم در تمام دم و دستگاه آقایان، با آن همه آموزش ها و تبلیغ ها، جوان هایی به پاکی، صداقت، صفا و ایمان این جوان ها بشود پیدا کرد. تازه داشت زخم سه ماه اسارت محمدرضا جلایی پور تسکین پیدا می کرد که مهدی میردامادی پسر محسن را گرفتند و سپس مهدی و حسین را. نمی دانم این نوع فشار به مخالفان نجیب و بی پناه را از کجا یاد گرفته اند. خیلی نامردند این جماعت. حوالتشان را به خدا می دهم و از ذات اقدسش می خواهم آب خوش از گلویشان فرو نبرد آن ها را که ستم بر دیگران را برخود حلال کردند.

کدام حقانیت را اثبات می کنند با چنین تطاولی. و کدام وجدان بیداری آنان را بر این کردار زشت محق می شمارد؟ کینه شان را طایفه ای کرده اند چون عصر جاهلیت. شیرزاد بودن، نعیمی پور بودن، میردامادی بودن، جلایی پور بودن و منتظری بودن برای پسران، مشدّد جرم است، اگر خود جرم نباشد. این بچه ها از آقازادگی، آزاد زادگی اش را به ارث برده اند. خدا یارشان باد در این سفر سختی که در پیش دارند. به شوق روزی که مهدی ام را دوباره در آغوش بگیرم و پدرانه او را ببویم و ببوسم، سختی ها را تحمل خواهم کرد. دعایش کنید نشکند او و حسین. و دعایمان کنید، من و محمدنعیمی پور را و مادرانشان را و خانواده ها و خاندانی را که همه دوستشان دارند.
صبح نزدیک است، اما دور می نماید با بی تابی ما

از باران

حجاب

من نمیدانم داستان زیر تا چه اندازه واقعی است.

هر چه هست، میتواند پرسش بجائی را در ذهن

مردان ایرانی پدید آورد. آیا شما میتوانید به پرسش

مطرح شده در پایان داستان پاسخ دهید؟

چرا مردان ایران هرگز در مقابل حجاب واکنشی نشان ندادند

مردی ژاپنی که در اوایل انقلاب در تهران زندگی میکرد، روزی با همسر خود به یک رستوران رفت. در آنجا از همسرش خواستند که روسری به سر کند و به او یک روسری هم دادند. مرد ژاپنی ار آنان تقاضای یک روسری اضافه نمود و خودش آنرا به سر کرد. وقتی پیشخدمت های رستوران توضیح دادند که فقط زنان باید حجاب داشته باشند و نه مردان ، در پاسخ گفت: “اگر همسرم مجبور است کاری را خلاف میل خود انجام دهد ، منهم وظیفه خود میدانم که با او همراهی کنم.”

من وقتی این داستان را شنیدم ، به این فکرفرو رفتم که چرا مردان ایرانی هرگز در مقابل حجاب واکنشی نشان ندادند تا بگویند این تحمیل را بر زنان روا نمیدارند؟

از پس این بام بنگر

عشق تو با درمان تو با مرهم تو و با مهر تو تفاوت دارد و این تفاوت کم و بیش به لطف وجود تفاوت بسیار بین تو و تو و تو و توست. مرهم تو درمانی برای عشق تو نیست و مهر تو شعف اندیشیدن به تو را راهگشا نیست. پس در این اوقات ملکوتی سبزینه به افق کنج دل سرگردان من، بنا را بر ظرافت نویسنده می گذاریم و برای سلامتی آقای راننده گوش جان می سپاریم به تو که دیر زمانی است در فکر ما غرقه ای. و چه کوتاه است تاثیر مرهم مهر انگیز تو بر زندگی مه آلوده ام.
آشفتگی این تصنیف را در کنار سی مینور گیتار من همراه با جرعه ای از گینس مخملی و یا آن ویسکی آبی رنگ که سال ها ست در قفسه مانده است معطل، ترجیها بر روی گلدن گیت، ترجمه باید کرد که مانند گریه نازک کودک تازه متولد شده در این هیاهوی ساکسیفون تابیده شود.
گله ای نیست از این که چرا این طور شدم و این طور شدی و این طور شدیم. از تو و تو وتو وتو ومن گله ای نیست. اما سوال اینجاست که چرا تصمیم نمی گیریم آن طور که هستیم باشیم. همه می دانند که جنگ تمام شده است و همه می دانند که جنگی ساختگی در جریان بوده که فرصتی برای ناخدا فراهم کند تا دور از چشم مسافران ترک کف قایق را با کرباسی که از مغازه یک دلاری خریده پر کند. حتی همه می دانند که در این مدت تنها یکی از شما - بلی تو- به تمام تکنوازی ها و رنگ جام تا حدودی – و نه بیشتر- وفادار مانده ای و افسوس خورده ای. پس تقریبا خسته نباشی.


البته آنچه را که دوست داری بشنوی در آخر می گویم: در تو در توی این رمزگونه ی زندگی، رازی نهفته است که تنها اگر در بامدادی که سبز علی الطلوع سولو می نوازد به جای افق به زیر پایت نگاه کنی بر تو آشکار می شود و در می یابی که عشق درمان ندارد و ترک بر می دارد. همه چیز روزی ترک برمی دارد. این روش کار است تا بشکفد، هوای تازه بگیرد و نور به درون بتابد.



آقای سجادی

نامه سروش مثل آب گوارا بر وجودم نشسته و من را به یاد گلستان سعدی و آقای سجادی انداخته. آقای سجادی که در آن مدرسه - که پر بود از آدم های دو رو و ریا کار- برایمان گلستان می خواند. آنقدر می خواند و از ما امتحان می گرفت که همه مان بیست بگیریم. شاید می خواست علاوه بر درس زندگی که از سعدی می گیریم، تمرین موفقیت کنیم و از او درس شاد زیستن بگیریم. خدایش حفظ کناد.