روزگار غريبی است . آدرس ایميل را از صفحه ات بر می داری که نگويی چرا نمی خواهی بنويسی

بعد يک نفر که نه می شناسيش نه می دانی کجای اين دنيا است به تو نامه می دهد و می گويد بنويس

و تو می مانی و با خود می گويی اگر حتی به خاطر همان يک نفر هم شده بايد نوشت

عجب لذتی دارد



شاد باشی

پارسا



هیچ نظری موجود نیست: