شب عید

شب عید، یکی از شبهای مهم ایرانیان است. ایرانیان این شب را در زمره ی سایر شبهای مهم مثل شب قدر، شب زفاف، شب یلدا می دانند. این شب عجیب، خود یک ماه بطول می انجامد و از اوایل اسفند تا اوایل فروردین ادامه می یابد.
در این شب، اتفاقات مهمی رخ می دهد مانند:
- آغاز بهار
- آغاز سال جدید شمسی
- تولد من
- ملی شدن صنعت نفت
- پی پی شدن به ترافیک خیابانهای تهران
- ...

از عجایب این شب، این است که خود شامل شبهای دیگری است مانند شب چهارشنبه سوری، شب سال تحویل، و شبهای دیگری که غالباً دیگران از آن خبردار نمی شوند. (اتفاقات شبهای اخیر، هر شب رخ می دهند البته!)

در روزها و شبهای این شب، همه گرفتارند. همه سرشان شلوغ است. همه ی کارهای کشور، خانواده و تمامی نهادهای اجتماعی، در این شب انجام می شود و مردم تلاش می کنند با حضور در خیابانهای شهر، بخصوص بزرگراه همت، مشت محکم بزنند.

از باحالترین لحظه های این شب، همان شب سال تحویل است که از لحظه سال تحویل تا 12 نیمه شب که اول فروردین رسماً آغاز می شود وجود دارد. زمانی که متعلق به هیچ روزی از هیچ سالی نیست! یک شب رسمی ولی بی هویت. یک شب کامل ایرانی. بجز رئیس مرکز ژئوفیزیک دانشگاه تهران، تقریباً هیچکس نمی داند داستان این زمان بی هویت چیست، هیچکس نمی پرسد و هیچکس به حضورش حتی شک هم نمی کند.

از دیگر شبهای خاطره انگیز شب عید، شب چهارشنبه سوری است. در این شب ایرانیهای پست مدرن امروزی، یا مستند، در حال رقصند، یا از ترس در خانه حبسند، یا از تمام قسمتهای بدنشان استفاده می کنند و سر و صدا تولید می کنند و دسته ای دیگر، به سه دسته ی قبل گیر می دهند.

خلاصه شب عید، خیلی شب خوبی است. از خوبی های دیگرش این است که بعدش عید می شود و عید کلاً خوب است.

هیچ نظری موجود نیست: