ما گاو و گلدون هستیم

بیش از هفت سال از زمانی که از دوست خوبم پیام را دعوت کردم تا در این وبلاگ بنویسد می گذرد. در این مدت کم و زیاد در اینجا نوشتیم و به این ترتیب وبلاگ من تبدیل شد به وبلاگ ما. نوشتن در کنار او باعث شد دوری از دوستانم و به خصوص دوری از خود او که صمیمی ترین دوسنم است را کمتر حس کنم. این وبلاگ همیشه وبلاگ ما باقی خواهد ماند حتی اگر گاو در جای دیگری بنویسد. ضمن این که قول داده هر از گاهی همین جا هم بنویسد. قلمش را دوست دارم.
در این مدت زحمت همه کارهای وبلاگ هم با او بود و من با تنبلی تمام فقط گاهی اوقات می نوشتم. امروز هم کماکان همه سوال هایم را از او می پرسم. متشکرم پیام جان که هم وبلاگی من هستی و متشکرم به خاطر همه چیز...

هیچ نظری موجود نیست: