بازی ها

بسیار زیرکانه اما نا خودآگاه اتفاق می افتد که از مسایل موجه برای سرپوش گذاشتن بر کمبودهایمان استفاده می کنیم. الگوریتم این اتفاق به این گونه است که در لحظه ای خاص، موضوعی موجه از اتفاقات روزمره را انتخاب می کنیم و در ذهن آن را می پرورانیم. سپس چنان دغدغه حل آن مساله (مثلاً گرمایش زمین یا پایمال شدن حقوق زنان) برایمان تبدیل به اولویت اول می شود که فراموش می کنیم نیازهای دیگری هم داریم (مثلاًگرسنه ایم یا غربت فشار آورده!)

بعد، در لحظه خاص دیگری تمام ناملایمات زدگی - من جمله نداشتن همدم، فشار کاری و ...- همگی تبدیل می شود به یک درد مشترک و آن پایمال شدن حقوق زنان است! آنگاه تصمیم می گیریم مقصری برای این موضوع بیابیم و طبق عادت دیرینه و رسم معمول کوتاه ترن را و ساده ترین روش را برمی گزنیم: گرفتن انگشت اتهام به سمت اولین مقصری که به ذهن می رسد.

و این گونه است که مردان (همه مردان جامعه بدون استثنا) مقصر و همه زنان (!) مظلوم جلوه داده می شوند! در نتیجه به جای اینکه با مردسالاری نفی شود "مردان" سرکوب می شوند!

این را نوشتم نه برای دفاع از حقوق مردان (فقط) که برای دفاع از انسانیت و صد البته دفاع از حقوق رنان (بیشتر) که اصل مشکل را -که مرد سالاری است- فراموش نکنیم و به نفی مردان نپردازیم. و نوشتم که فردا روزی نگویی تو چرا برای حقوق من برنخواستی! اینگونه که امروز می گویی!