گاو و گلدون

کلگری

2011-04-29T07:36:00.005+04:30

تو این شهر، برف و سرما هست و بوران - صورت های جدی هست و یخبندان

تو این شهر، شکوفه ها نه در اول بهار، که در وسط تابستان اون هم به مدت فقط دو هفته سر باز می کنند.

آدم های این شهر به امید روزهای آفتابی و به امید شینوک* و به امید چمن هایی که دیگه زرد نیستند زمستون رو سپری می کنن!

اما...

اما دل های پر امیدشون یخ های جاده رو آب می کنه و برای رسیدن به روزهای بلند و روشن صبر و متانتشون رو به رخ می کشه

شب رو به سحر می رسونن و به عشق هم و به امید روزهای بهتر زندگیشون رو می سازن

چرا که رمز شاد بودن رو کشف کردن و می دونن که هیچ کس ...هیچ کس جز خودشون، شادی رو براشون به ارمغان نمی آره

...شادی و عشق ارمغان امید و زاییده ی دل های بهاری است.

(Calgary رادیوCJSW فروردین28-1390)

*Chinook: http://en.wikipedia.org/wiki/Chinook_wind

بازی ها

2010-10-08T21:09:00.002+03:30

بسیار زیرکانه اما نا خودآگاه اتفاق می افتد که از مسایل موجه برای سرپوش گذاشتن بر کمبودهایمان استفاده می کنیم. الگوریتم این اتفاق به این گونه است که در لحظه ای خاص، موضوعی موجه از اتفاقات روزمره را انتخاب می کنیم و در ذهن آن را می پرورانیم. سپس چنان دغدغه حل آن مساله (مثلاً گرمایش زمین یا پایمال شدن حقوق زنان) برایمان تبدیل به اولویت اول می شود که فراموش می کنیم نیازهای دیگری هم داریم (مثلاًگرسنه ایم یا غربت فشار آورده!)

بعد، در لحظه خاص دیگری تمام ناملایمات زدگی - من جمله نداشتن همدم، فشار کاری و ...- همگی تبدیل می شود به یک درد مشترک و آن پایمال شدن حقوق زنان است! آنگاه تصمیم می گیریم مقصری برای این موضوع بیابیم و طبق عادت دیرینه و رسم معمول کوتاه ترن را و ساده ترین روش را برمی گزنیم: گرفتن انگشت اتهام به سمت اولین مقصری که به ذهن می رسد.

و این گونه است که مردان (همه مردان جامعه بدون استثنا) مقصر و همه زنان (!) مظلوم جلوه داده می شوند! در نتیجه به جای اینکه با مردسالاری نفی شود "مردان" سرکوب می شوند!

این را نوشتم نه برای دفاع از حقوق مردان (فقط) که برای دفاع از انسانیت و صد البته دفاع از حقوق رنان (بیشتر) که اصل مشکل را -که مرد سالاری است- فراموش نکنیم و به نفی مردان نپردازیم. و نوشتم که فردا روزی نگویی تو چرا برای حقوق من برنخواستی! اینگونه که امروز می گویی!

ماخولیای پنجاه و شش

2010-02-01T09:30:00.004+03:30

آهنگی ملایم اما درهم و مغشوش در پس زمینه، همراه با اضطراب و نفس تنگی و هیجان مرد اول داستان: این امتداد راهی است که با سبک بالی و شور شروع شد و ناگهان "همچون تابلویی که هنوز خشک نشده دستمالیش کرده باشند" درهم و برهم شد. شخصیت اول داستان چوپانی است مهربان که در سپیده دم دوش می گیرد و شب را با آرامش در کنار خانواده به مطالعه می پردازد و گاهی شیر می نوشد. اما حیف که قدر این آرامش را و تفکر کودکانه اما عمیقش را نمی دانند یا نمی توانند هیجانشان را کنترل کنند و به بهانه های مختلف آرامشش را به هم می زنند. از آنجا که "آرتیخ محبت دن مرض حاصیل اولار"و محبت اضافی باعث دردسر خواهد شد و سفتن اجباری سنگ سراچه دل به الماس آب دیده ناگزیر سرانجام آن است چنانکه بزرگان گویند، ناگزیر سر به بیابان می زند و گوسفندان تازه می خرد اما مردم می گویند: بگذاریم و بگذریم و خوش باشیم که هر انچه گذشت گذشت و هر آنکس که رفت رفت. سربلندی و شادی منتجه بردار سختکوشی و امید به آینده بود که زیر سایه ات حاصل شد. باشد که جاودانه شود.

چرا از شعار "جمهوری ایرانی" می ترسند؟

2009-10-29T19:34:00.002+03:30

اگر ایران سرزمینی است که اکثر مردم آن به اسلام اعتقاد دارند؛ چرا از شعار جمهوری ایرانی واهمه دارید؟ راستی یک لحظه فکر کرده اید که مخالفت یا واهمه از کلمه ی "ایران" در پسوند یک شعار چه معنایی دارد؟

چرا از شعار "جمهوری ایرانی" می ترسید؟ اگر قرار است نوع حکومت در ایران جمهوری باشد و مبتنی بر آراء و خواسته های همین مردم، قاعدتا ریشه های قوانین و فرهنگ حاکم سیاسی نیز بر گرفته از عرف عمومی همین مردم خواهد بود که احتمالاً غلظت اسلامی بودن و شیعی بودن آن بسیار بالا خواهد بود.

نکند که می خواهید اسلام را تحمیل کنید و خدای نخواسته شکل دیگری از استبداد دینی را زنده کنید؟

اگر قانون، برگرفته از عرف موجود جوامع است، بنابراین سوال این است که چرا از ایران این جمهوری می ترسید؟!

نکند در ذهن شما "ایرانی بودن" تباین و اختلافی بنیادین با "اسلام" دارد؟

اگر چنین است، که حقیقتا باید بساط بسیار از مبانی فکری را که شما بر آن نرد تفکر و اندیشه و تحلیل می بازیم بر چینینم و پی کار دیگر برویم. اگر چنین است، ایران لایق رهبران روشن فکر تری از شماست.

اگر چنین نیست، نمی دانم این همه ترس و واهمه از شعاری که تنها می خواهد بگوید ایران را فارغ از دین مردمش دوست دارن برای چیست؟

در ضمن عقلانی تر نیز می نماید که مردمی که بعد از 30 سال حاضر شده اند از جان و آزادی و حیثیتشان مایه بگذارند و در این راه خون بدهند در عین اینکه از هر نوع خشونتی می پرهیزند، شعارشان را با سی سال پیش خود تغییر دهتد و این بار هوشمندانه تر و عمیق تر بیندیشند.

(برگرفته از مقاله "ترس از جمهوری ایرانی چرا؟" از شهاب‌الدين شيخي با تغییر)

ایران جاویدان

2009-09-30T00:28:00.006+03:30

سبز شد ز خون و فریاد، ایران جاویدان
دُژخیم بد نهادِ دیو سرشت! کاخت شود ویران

سبز شد ز خون و فریاد، ایران جاویدان
آفتاب دل نواز آزادی فردا شود تابان

در سیاهی سکوت سرزمین سبز،
یک طنین سبز
بر شد و به روح و جان خستگان نشست

خنده ها ز گرمی صدای او شکفت
یک جهان ترانه ی امید ما شنفت

از هراس ظالمان گلوله های بیم
بر تن وطن نشست و قلب عاشقان شکست و
سبز شد...

صبح نزدیک

2009-09-22T10:38:00.000+03:30

نويسنده : احمد شیرزاد

بعد از سه ماه زندگی زهرآلودی که در این تابستان بر ما تحمیل شد بالاخره دیشب مهدی، پسرم را گرفتند. مهدی روح مجسم من است. من در او خودم را می بینم. او که در بند است، زنجیری بر جانم فرو افتاده است گران. حسین نعیمی پور فرزند ارشد محمد را هم با او گرفتند. آن ها را شبانه و در پی ورود به یک مراسم افطار با دوستانشان با خود بردند.

بعید می دانم در تمام دم و دستگاه آقایان، با آن همه آموزش ها و تبلیغ ها، جوان هایی به پاکی، صداقت، صفا و ایمان این جوان ها بشود پیدا کرد. تازه داشت زخم سه ماه اسارت محمدرضا جلایی پور تسکین پیدا می کرد که مهدی میردامادی پسر محسن را گرفتند و سپس مهدی و حسین را. نمی دانم این نوع فشار به مخالفان نجیب و بی پناه را از کجا یاد گرفته اند. خیلی نامردند این جماعت. حوالتشان را به خدا می دهم و از ذات اقدسش می خواهم آب خوش از گلویشان فرو نبرد آن ها را که ستم بر دیگران را برخود حلال کردند.

کدام حقانیت را اثبات می کنند با چنین تطاولی. و کدام وجدان بیداری آنان را بر این کردار زشت محق می شمارد؟ کینه شان را طایفه ای کرده اند چون عصر جاهلیت. شیرزاد بودن، نعیمی پور بودن، میردامادی بودن، جلایی پور بودن و منتظری بودن برای پسران، مشدّد جرم است، اگر خود جرم نباشد. این بچه ها از آقازادگی، آزاد زادگی اش را به ارث برده اند. خدا یارشان باد در این سفر سختی که در پیش دارند. به شوق روزی که مهدی ام را دوباره در آغوش بگیرم و پدرانه او را ببویم و ببوسم، سختی ها را تحمل خواهم کرد. دعایش کنید نشکند او و حسین. و دعایمان کنید، من و محمدنعیمی پور را و مادرانشان را و خانواده ها و خاندانی را که همه دوستشان دارند.
صبح نزدیک است، اما دور می نماید با بی تابی ما

از باران

2009-09-21T09:08:00.001+04:30

حجاب

من نمیدانم داستان زیر تا چه اندازه واقعی است.

هر چه هست، میتواند پرسش بجائی را در ذهن

مردان ایرانی پدید آورد. آیا شما میتوانید به پرسش

مطرح شده در پایان داستان پاسخ دهید؟

چرا مردان ایران هرگز در مقابل حجاب واکنشی نشان ندادند

مردی ژاپنی که در اوایل انقلاب در تهران زندگی میکرد، روزی با همسر خود به یک رستوران رفت. در آنجا از همسرش خواستند که روسری به سر کند و به او یک روسری هم دادند. مرد ژاپنی ار آنان تقاضای یک روسری اضافه نمود و خودش آنرا به سر کرد. وقتی پیشخدمت های رستوران توضیح دادند که فقط زنان باید حجاب داشته باشند و نه مردان ، در پاسخ گفت: “اگر همسرم مجبور است کاری را خلاف میل خود انجام دهد ، منهم وظیفه خود میدانم که با او همراهی کنم.”

من وقتی این داستان را شنیدم ، به این فکرفرو رفتم که چرا مردان ایرانی هرگز در مقابل حجاب واکنشی نشان ندادند تا بگویند این تحمیل را بر زنان روا نمیدارند؟

از پس این بام بنگر

2009-09-11T21:55:00.010+04:30

عشق تو با درمان تو با مرهم تو و با مهر تو تفاوت دارد و این تفاوت کم و بیش به لطف وجود تفاوت بسیار بین تو و تو و تو و توست. مرهم تو درمانی برای عشق تو نیست و مهر تو شعف اندیشیدن به تو را راهگشا نیست. پس در این اوقات ملکوتی سبزینه به افق کنج دل سرگردان من، بنا را بر ظرافت نویسنده می گذاریم و برای سلامتی آقای راننده گوش جان می سپاریم به تو که دیر زمانی است در فکر ما غرقه ای. و چه کوتاه است تاثیر مرهم مهر انگیز تو بر زندگی مه آلوده ام.
آشفتگی این تصنیف را در کنار سی مینور گیتار من همراه با جرعه ای از گینس مخملی و یا آن ویسکی آبی رنگ که سال ها ست در قفسه مانده است معطل، ترجیها بر روی گلدن گیت، ترجمه باید کرد که مانند گریه نازک کودک تازه متولد شده در این هیاهوی ساکسیفون تابیده شود.
گله ای نیست از این که چرا این طور شدم و این طور شدی و این طور شدیم. از تو و تو وتو وتو ومن گله ای نیست. اما سوال اینجاست که چرا تصمیم نمی گیریم آن طور که هستیم باشیم. همه می دانند که جنگ تمام شده است و همه می دانند که جنگی ساختگی در جریان بوده که فرصتی برای ناخدا فراهم کند تا دور از چشم مسافران ترک کف قایق را با کرباسی که از مغازه یک دلاری خریده پر کند. حتی همه می دانند که در این مدت تنها یکی از شما - بلی تو- به تمام تکنوازی ها و رنگ جام تا حدودی – و نه بیشتر- وفادار مانده ای و افسوس خورده ای. پس تقریبا خسته نباشی.

البته آنچه را که دوست داری بشنوی در آخر می گویم: در تو در توی این رمزگونه ی زندگی، رازی نهفته است که تنها اگر در بامدادی که سبز علی الطلوع سولو می نوازد به جای افق به زیر پایت نگاه کنی بر تو آشکار می شود و در می یابی که عشق درمان ندارد و ترک بر می دارد. همه چیز روزی ترک برمی دارد. این روش کار است تا بشکفد، هوای تازه بگیرد و نور به درون بتابد.

آقای سجادی

2009-09-10T02:01:00.002+04:30

نامه سروش مثل آب گوارا بر وجودم نشسته و من را به یاد گلستان سعدی و آقای سجادی انداخته. آقای سجادی که در آن مدرسه - که پر بود از آدم های دو رو و ریا کار- برایمان گلستان می خواند. آنقدر می خواند و از ما امتحان می گرفت که همه مان بیست بگیریم. شاید می خواست علاوه بر درس زندگی که از سعدی می گیریم، تمرین موفقیت کنیم و از او درس شاد زیستن بگیریم. خدایش حفظ کناد.

خود قهرمان باشیم

2009-08-02T07:27:00.002+04:30

وقتی گالیله در اثر شکنجه و تهدیدات کلیسا مجبور شد به اشتباه خود پی ببرد و به صاف بودن کره زمین "اعتراف" کند، یکی از شاگردان گالیله به سمت او آمد و تف بر زمین انداخت و گفت: تف به سرزمینی که قهرمان ندارد.
گالیله در جواب گفت:
تف به سرزمینی که به قهرمان احتیاج دارد.

بیایید خود قهرمان باشیم و به دنبال قهرمان نگردیم

سراومد زمستون

2009-07-02T02:18:00.004+04:30

سراومد زمستون، شکفته بهارون

گل سرخ خورشید باز اومد و شب شد گریزون (۲)

کوه ها لاله زارن، لاله‌ها بیدارن

تو کوه ها دارن گل گل گل آفتابو می کارن (۲)

توی کوهستون، دلش بیداره

تفنگ و گل و گندم داره می آره

توی سینه‌اش جان جان جان (۲)

یه جنگل ستاره داره، جان جان، یه جنگل ستاره داره

سراومد زمستون، شکفته بهارون

گل سرخ خورشید باز اومد و شب شد گریزون (۲)

لبش خنده نور

دلش شعله شور

صداش چشمه و یادش آهوی جنگل دور (۲)

توی کوهستون، دلش بیداره

تفنگ و گل و گندم داره می آره

توی سینه‌اش جان جان جان (۲)

یه جنگل ستاره داره، جان جان، یه جنگل ستاره داره (۲)

تصویر ذهنی حاصل از تجربه

2009-06-12T22:44:00.010+04:30

داشتن یک تصویر ذهنی در شرایط مختلف کمک بسیار زیادی به ما می کند تا بتوانیم رفتار حرفه ای خود را حفظ کنیم. شرایطی را تصور کنید که در یکی از بهترین شرکت های دنیا در پست مورد علاقه تان مشغول به کار هستید. رییس تلفن می رند و می خواهد که به دیدنش بروید. در ملاقاتتان به شما پیشنهادی می دهد که انتظار شنیدنش را ندارید. مثلا از شما می خواهد که به قسمت یا شهر دیگری بروید و یا مسوولیت بیشتری به عهده بگیرید. عکس العمل شما نشان دهنده تصویر ذهنی شما از خودتان, از کارتان و از رییستان است. اما یک آدم حرفه ای در هنگام کار نظرات شخصی شمااش را برای خودش نگه می دارد! و سعی می کند رفتاری داشته باشد که نشان دهد:
- به رییستان احترام می گذارید و به منافع شرکت پایبند هستید.
- به خودتان احترام می گذارید و می دانید که از زندگی و کارتان چه انتظاری دارید.
- ترسی از پذیرفتن واقعیت ها ندارید ولی تعهد بی جا نمی دهید.
- چون حرفه ای هستید مجانی کار نمی کنید.
تجربه به من نشان داده که هر جه تصویر ذهنی شما بر طبق مصادیق درونی (مثلا تجربیات خوب گذشته) و نه تحت تاثیر موارد بیرونی (مثلا شخصیت رییستان) شکل گرفته باشد برخورد حرفه ای تری با موضوع خواهید داشت.
نا گفته نماند که یک انسان موفق نقاط قوت و ضعف رییسش را می شناسد و از آنها آگاهی دارد.
درباره این موضوع -احتمالا در ROOTS - بیشتر خواهم نوشت

ما گاو و گلدون هستیم

2009-06-10T07:31:00.009+04:30

بیش از هفت سال از زمانی که از دوست خوبم پیام را دعوت کردم تا در این وبلاگ بنویسد می گذرد. در این مدت کم و زیاد در اینجا نوشتیم و به این ترتیب وبلاگ من تبدیل شد به وبلاگ ما. نوشتن در کنار او باعث شد دوری از دوستانم و به خصوص دوری از خود او که صمیمی ترین دوسنم است را کمتر حس کنم. این وبلاگ همیشه وبلاگ ما باقی خواهد ماند حتی اگر گاو در جای دیگری بنویسد. ضمن این که قول داده هر از گاهی همین جا هم بنویسد. قلمش را دوست دارم.
در این مدت زحمت همه کارهای وبلاگ هم با او بود و من با تنبلی تمام فقط گاهی اوقات می نوشتم. امروز هم کماکان همه سوال هایم را از او می پرسم. متشکرم پیام جان که هم وبلاگی من هستی و متشکرم به خاطر همه چیز...

آخرین پست من در گاو و گلدون

2009-06-05T15:24:00.003+04:30

سلام،

اینجا «گاو و گلدون» است و من «گاو» امروز، الان، آخرین پستم را اینجا می نویسم. در مورد رفتنم، در آن یکی وبلاگم - اینجا - نوشته ام و نوشتن دوباره اش برایم سخت است.

فقط خلاصه بگویم که همیشه قلبم برای «گاو و گلدون» خواهد تپید و نوشتن در کنار «گلدون» مثل دوستی با او، همیشه برایم افتخار است.

از این پس می توانید مرا در وبلاگ فارسی ام «پانوشت» یا وبلاگ انگلیسی ام «Persian View» دنبال کنید و یا توییت های فارسی و انگلیسی ام را بخوانید.

از اینکه در «گاو و گلدون» در سخت ترین لحظات زندگی ام کنارم بودید، از شما سپاسگزارم.

به امید دیدار
-- گاو

پایان سریال لاست

2009-06-03T10:07:00.000+04:30

طنز بسیار زیبایی از ابراهیم نبوی :

پایان سریال لاست چه می شود؟

مهدی کروبی: به کلیه آسیب دیدگان پرواز اوشیانیک نفری هفتاد هزار دلار خسارت می دهند.

میرحسین موسوی: کیت و ساویر ازدواج می کنند، جان لاک از بنجامین لاینس حمایت می کند.

محسن رضایی: مانستر( هیولا) همه را می خورد.

محمود احمدی نژاد: احمدی نژاد در نقش فارادی جزیره را به هزار سال قبل برمی گرداند.

موضع رسمی

2009-05-26T22:43:00.002+04:30

ضمن پذیرفتن واقعیت های بیان شده در داستان پایین بدین وسیله اعلام می دارد که:
من رای می دهم:

این جریان جالب و با حال زندگی ما...

2009-05-26T21:05:00.003+04:30

مارها قورباغه ها را مي خوردند و قورباغه ها غمگين بودند. قورباغه ها به لك لك ها شكايت كردند. لك لك ها مارها را خوردند و قورباغه ها شادمان شدند. لك لك ها گرسنه ماندند و شروع كردند به خوردن قورباغه ها. قورباغه ها دچار اختلاف ديدگاه شدند. عده اي از آنها با لك لك ها كنار آمدند و عده اي ديگر خواهان باز گشت مارها شدند. مارها باز گشتند و همپاي لك لك ها شروع به خوردن قورباغه ها كردند. حالا ديگر قورباغه ها متقاعد شده اند كه براي خورده شدن به دنيا مي آيند. تنها يك مشكل براي آنها حل نشده باقي مانده است: اينكه نمي دانند توسط دوستانشان خورده مي شوند يا دشمنانشان! (از منوچهر احترامي)

پر بیننده‌ترین ویدئو "یو تیوب" کدام است؟

2009-05-25T09:50:00.004+04:30

این ویدئو تا به این لحظه پنجاه و نه میلیون و پانصد و پانزده هزار و نهصد و سه بار دیده شده (تنها در یو تیوب و بدون احتساب بقیهٔ لینک‌های مشابه) و چهارصد و پنجاه و هشت هزار و چهارصد و نود و هشت نفر در مورد آن نظر داده ا‌ند.
این آمار این ویدئو را یکی‌ از پر بیننده‌ترین‌ها می‌‌سازد*.
جوان نوازنده گیتار آهنگ معروف Canon اثر Johann Pachelbel را می‌‌نوازد.

جالب است بدانید‌ سازنده این ویدئو به هیچ وجه انتظار چنین استقبالی را نداشت و اکنون به شهرت جهانی‌ رسید. (بسیاری معتقدند که به حقش رسید)

وی در این ویدئو حتی صورت خود را از دوربین پنهان می‌‌دارد و ظاهراً گفته است که چون حوصله‌اش سر رفته بوده اقدام به فیلم برداری کرده و سپس تصمیمگرفته است آن را آپلود کند.

*
این یکی‌ ویدئو از آن هم بینندهٔ بیشتری داشته است. با مزه است ببینید:

آهای دلا لا (چه می‌‌کنی‌ با ما!)

2009-05-21T00:38:00.005+04:30

نت برای گیتار:

http://www.guitarnoise.com/lesson/hey-there-delilah/

متن آهنگ:

Song: Hey there Delilah
Artist: Plain White T's
Tabbed by: Tup

Capo 2nd fret:
Fingerpicking is optional, you can just strum it and it sounds okay.
No bar chords needed. Enjoy!

Intro: C Em C Em

((Verse chords))
C
Hey there Delilah,
Em
What’s it like in New York City?
C
I’m a thousand miles away,
Em
But girl tonight you look so pretty,
Am
Yes you do,
F Am
Time Square can’t shine as bright as you,
G
I swear it’s true.

**verse chords**
Hey there Delilah,
Don’t you worry about the distance,
I’m right there if you get lonely,
Give this song another listen,
Close your eyes,
Listen to my voice it’s my disguise,
I’m by your side.

((Chorus chords))
C Am
Oh it’s what you do to me,
Oh it’s what you do to me,
Oh it’s what you do to me,
Oh it’s what you do to me,

C
What you do to me.

**verse chords**
Hey there Delilah,
I know times are getting hard,
But just believe me girl some day,
I'll pay the bills with this guitar,
We'll have it good,
We'll have the life we knew we would,
My word is good.

**verse chords**
Hey there Delilah,
I’ve got so much left to say,
If every simple song I wrote to you,
Would take your breath away,
I’d write it all,
Even more in love with me you’d fall,
We’d have it all.

**chorus chords**
Oh it’s what you do to me,
Oh it’s what you do to me,
Oh it’s what you do to me,
Oh it’s what you do to me.

**bridge:**
F
A thousand miles seems pretty far,
G
But they’ve got planes and trains and cars,
C Am
I’d walk to you if I had no other way,
F
Our friends would all make fun of us,
G
And we'll just laugh along because,
C Am
We know that none of them have felt this way,
F
Delilah I can promise you,
G
That by the time that we get through,
Em Am
The world will never ever be the same,
G G
And you’re to blame.

((extended verse:))
C Em
Hey there Delilah you be good, And don’t you miss me,
C
Two more years and you’ll be done with school,
Em
And I'll be making history,
Am
Like I do,
F Am
You’ll know it's all because of you,
Am
We can do whatever we want to,
F Am
Hey there Delilah here's to you,
G G
This one’s for you.

**chorus till fade out**
Oh it’s what you do to me,
Oh it’s what you do to me,
Oh it’s what you do to me,
Oh it’s what you do to me,
What you do to me.

C Am....... C!

ای کاش روی هم را نبوسند

2009-04-20T02:32:00.002+04:30

http://saharee.blogfa.com/post-219.aspx

ای کاش روی هم را نبوسند

"گنده باقالی" را بعد از آنکه سر چهار راهها شنیده بودیم، اولین بار در تیراژ وسیع در سالنهای سینما و زمان اکران اخراجی ها 1 شنیدیم. "گنده باقالی" لقب بایرام ( اکبر عبدی ) است. مردم می خندند و نمی شود گفت نخند. ده نمکی لمپنیسم فیلمش را قبول ندارد و می تواند قبول نداشته باشد. به زور نمی شود چیزی را به کسی قبولاند.

" گنده باقالی" را دومین بار در تیراژ وسیع در بیانیه آقای مایلی کهن خطاب به نوچه های قلعه نویی می شنویم. او قلعه نویی را هم کوتوله و گروهبان قندلی و ... لقب می دهد.

برویم عقب تر؛ رییس جمهور منتقدانش را بزغاله ارزیابی می کند و در جمع استاندارها با اصطلاح عامیانه "طرف نمی تونه شلوارشو بکشه بالا، اونوقت می خواد بشینه پشت میز؟!" به بعضی مدیرها هشدار می دهد. ( حرفهای رییس جمهور در جمع استاندارها دو سال پیش از تلویزیون جمهوری اسلامی پخش شد )

باز هم عقب تر؛ لاریجانی به عنوان رییس تیم هسته ای در جریان نمایش اقتدار ایران هسته ای به هشدار دهندگان و تحریم کنندگان می گوید: "این لولویی نیست که ما را رو به قبله کند"

عقب تر؛ ادبیات کیهان را مرور کنید.

بیشتر از این می ترسم عقب بروم و نشانه بدهم.

از انتشار بیانیه بی ادبانه مایلی کهن علیه قلعه نویی باید خوشحال باشیم. اینکه مربی ارزشی نظام با ادبیات مهوع به دیگر مربی مدعی ارزشگرایی واکنش نشان می دهد و گنداب فوتبال ایران را هم می زند، اتفاق خوبی است. اینکه فیلم ده نمکی مرز پنج میلیارد تومان را هم رد می کند، باید جشن بگیریم. لایه های پنهان مانده شخصیتمان دارد رو می شود. جوشهای چرکی شخصیتی مان دارد سر باز می کند و این حتمن نشانه خوبی است. این پز فرهیخته گی و متمدنانه مان بدجور دارد رنگ می بازد و اسرارمان را لو می دهد. سر عقده هایمان باز شده و بوی تعفن فضا را پر کرده است. نباید نگران وجه مان باشیم. فر هیختگی و تمدن و ادب را فراموش کنید. توهم است. نمی دانم چرا تماشاگران به جای شعار "داور ... "، می گویند "داور دقت کن". داور دقت کن وصله ناجور است. برای ما که با طنز گنده باقالی ریسه می رویم و با کلماتی مثل "کوتوله" و گروهبان قندلی و ... انتقاد می کنیم و بیانیه می دهیم، زشت است فحش پاستوریزه و مهد کودکی بدهیم. فحش، ادب و متانت بر نمی دارد. فحش برای تخلیه روانی است؛ هرچه رکیک تر بهتر. از انتشار بیانیه مایلی کهن باید خوشحال باشیم. او فوتبال کثیف و لجن گرفته مان را به خوبی به نمایش گذاشته است. مایلی کهن نه تنها فوتبال که لایه های پنهان مانده شخصیتی مان را خوب شخم می زند. از اینکه هر لحظه به زوال و نابودی نزدیک می شویم، باید از مایلی کهن و قلعه نویی و ده نمکی و ... سپاسگزار باشیم. اما می دانید بد ماجرا کجاست؟ کجا بوی این لجن حالمان را به هم می زند؟ آنجا که این دو روی هم را ببوسند و حرفهایشان را تکذیب کنند.

Ref. http://saharee.blogfa.com/

پراید هاچ بک ۷۵ فول، فروشی!

2009-04-12T00:12:00.002+04:30

نیازمندی های همشهری، دنیای غریبی است. دنیایی که در آن همه چیز یافت می شود. پیشنهاد برای هر کاری. درخواست برای خرید و فروش هر چیزی. ده ها بخش دارد و هر بخش دنیایی دارد و هر قسمت متخصصان خاص خودش را.

اما امروز در نیازمندی های همشهری نه دنبال کار می گشتم، نه می خواستم خانه بخرم یا بفروشم. تخت و کمد دست دوممان را هم چند ماه پیش به مفت فروخته بودیم. امروز نیازمندیها برای من نمایشگاه ماشین بود.

قبل از آنکه به پ - پراید برسم، به ب - ب ام و رسیدم. یکی از آگهی ها خیلی جالب بود: BMW مدل ۲۰۰۷ فروشی یا تعویض با یک آپارتمان در محدوده شهرک غرب! خیلی باحاله! آدمهایی هستند که ماشینهایی دارند که با فروشش می توانند آپارتمانی در شهرک غرب بگیرند!

ولش کن... به سراغ پرایدها می روم. یکی دو تا زنگ به فروشنده ها و سر آخر یکی دو تا زنگ به خرنده ها. یکیشان اسمش میلاد است. بعد از صحبت با ماشین فروشها، ادبیاتشان را کمی یاد می گیری و بعد با همان ادبیات باهاشان صحبت می کنی:
- «فروشنده ای یا نه؟»
- «آره بابا، فروشنده م!»
- «گفتی فوله؟»
- «فوله!»
- «رنگ، خط، غری؟»
-«رنگ نشده، یکم خط داره ولی»
-«بیمه چقدر داره؟»
- «داره، تا زمستون داره. حالا میای ببینیش؟»
- «قیمت چند گذاشتی؟!»

به این تیکه که می رسه، حرصم می گیره! آخه مردک، من که ماشین فروش نیستم. تو قیمتها را داری. من که هرچی بگم، تو کار خودت را می کنی. یعنی چی که قیمت چند گذاشتی؟!

- «والا شما اولین نفری هستی که من بهش زنگ زدم. قیمت ندارم. حالا شما تشریف بیارین...»

خلاصه افتخار می دهد و تشریف می آورد. دستگاه ساده و عجیبی دارد که من برای اولین بار می دیدم. یک آهنربای فنری که به نقاط مختلف ماشین می چسباند و میزان آهنربایی آن نقطه را اندازه می گیرد. از این طریق می فهمید که آن قسمت ماشین رنگ شده یا نه.
- «همه اینجاهاش رنگه... ببین. گلگیر اینطرف رنگه. گلگیر اونورم عوض شده»
من متعجب شدم: «والا من فکر می کردم رنگ نشده!»
- «نه، ماشینت خدایی سالمه، تصادف جدی نداشته. احتمالا دست یه خانومی بوده، بغلهاشو زده»
- «خوب حالا با این اوصاف، چند؟»
- «چند نظرته؟!»
دوباره کفرم درآمد. مرتیکه! تو را آوردم اینجا که قیمت رو بگی... یعنی چی که چند نظرته!
- «آقا میلاد، شما اولین نفری هستی که داری قیمت می ذاری. چند می ارزه؟»
بعد از کلی ناز، آقا رامین فرمودند چهار و دویست، سیصد!
خیلی جالبه. در این کشور عجیب، قیمت ماشین را مدلش تعیین می کند و میزان رنگ شدنش. یعنی اگر ماشینی اتاق و موتور بسیار شیک و تمیز و خوبی داشته باشد، اما یک زمانی تمام اطرافش رنگ شده باشد، قیمتش پایین تر از ماشینی است با همان مدل که اتاق و موتوری به خوبی اولی ندارد ولی هرگز رنگ نشده! مسخره نیست؟
- «پس فروشنده ای دیگه؟»
- «آره بابا! فروشنده م! من بازم قیمت بگیرم، بهت زنگ می زنم»
- «ببین، چهار و سیصد بیشتر نمی ارزه، ولی وجدانی قولش رو به من بده. برای مشتری می خوام. هر قیمتی گرفتی، من پنجاه تومن بالاتر می دم!»
عجب! «چشم، من به شما زنگ می زنم»
- «حالا تو خودت چند می فروشی اینو؟»
- «زیاد نیست. ما یه شیرینی از شما می گیریم، یکی شیرینی هم از اونطرف. من الان مشتریشو دارم، ولی یه موقع هست، مشتری نداری، می خری تا یه ببو گلابی گیرت بیاد بندازی بهش! اونجوری می شه بالا گفت، ولی وضع بازار خیلی خرابه...»
داستان ببو گلابی را گفت و رفت!
فردا این بازی خنده دار را ادامه می دهم. اینجا همه چیز به طرز مسخره ای رنج آور شده. یا شاید بوده، نمی دانم.

Taste of cherry

2009-04-11T06:08:00.001+04:30

http://1pezeshk.com/archives/2009/04/taste-of-cherry.html

جریمه

2009-04-10T15:29:00.002+04:30

داشتیم می رفتیم رستوران ریحون، تا به یادش کباب بخوریم. از ولیعصر انداختم در یکی از کوچه ها، بعد از پس کوچه ای به وسط کوچه ای دیگر انداختم و رسیدم جردن. به محض ورود، دهاتی محترمی که در آن لحظه ی بخصوص نقش پلیس را بازی می کرد، جلوی ماشین را نگه داشت. متعجب، از آنچه می گذرد ماشین را کنار زدم و دوست دهاتی گفت که ورود ممنوع آمده ای!

من گهگاه خلاف می کنم ولی این بار واقعا خلافی در کار نبود. متعجب شدم که کی؟ داستان چیست؟ و فهمیدم آن آخرین کوچه، ورود ممنوع بوده ولی من چون از وسط واردش شدم تابلویی ندیدم. تابلویی نبود که ببینم.

گفتم که تابلو نداشت و او مثل آدم آهنی تکرار می کرد که این کوچه یک طرفه است و شما خلاف کردی. دهاتی دیگری، این هم مانند قبلی مودب ولی سوار بر موتور رسید. به او هم همه اینها را گفتم. گفتم ترسی از جریمه ندارم، ولی من تابلویی ندیدم. دهاتی موتور سوار، مودبانه و روبوت وار آنچه را که برایش برنامه ریزی شده بود انجام می داد: گواهینامه، کارت ماشین، و نوشتن با آرامشش روی برگه جریمه.

میان صحبت هایش، آنقدر که من حرفم را تکرار کردم، گفت که «وسط هر کوچه که نمی شه تابلو گذاشت! یه تابلو اول کوچه میذارن، یکی هم آخر کوچه!» من گفتم «تو که جریمه کردی، من هم حرفی ندارم، موتور هم که داری، برگرد ببین تابلو داره یا نه»

نمی دانم چطور فهمیدند که راست می گویم. آن اولی هم آمد و برگه جریمه را از موتور سوار گرفت و گفت: «برات کم نوشته. بیست تومنه، برات چهار تومن نوشته». من گفتم قبول، ولی تابلو نداشت! موتور سوار خندید و گفت: «من به خدا نمی دونم! به من گفتن سر این کوچه وایسا، هرکی اومد جریمه ش کن!». خندید و رفت... .

من و همسر، از تعجب دهانمان باز مانده بود. با سطح سوادی که می شد برای این دو روستایی متصور شد، هر دو بسیار منطقی، مودب و مهربان بودند و داشتند صادقانه کارشان را می کردند.

راستش گله ای به آنها نبود و نیست. گله از ما است که هنوز اینجاییم.

گاو و گلدون 88 رسید!

2009-04-02T03:08:00.002+04:30

آنقدر هوس نوشتن کردم و ننوشتم و آنقدر گاو و گلدون خسته ام کرده بود که بالاخره همه چیزش را تغییر دادم. هنوز تغییرات به اطلاع گلدون نرسیده است. در مورد شما هم که، چه بگویم: بعید می دانم اساساً هنوز «شما» یی مانده باشد، اما اگر هست، اگر هستید، بدانید و ببینید که حداقل در ظاهر همه چیز تغییر کرده است.
در نگارش جدید، یادداشتک هایم را آن کنار گذاشته ام که اگر یادداشت ننوشتم، اقلاً حرفم را در یادداشتک یا همان که کامپیوتری ها توئیت می نامندش بنویسم. بخش آرشیو هم درست شده است. خواندنش برای خودم هم جالب است، خصوصاً که در روزگار «آرشیو»، گاو، پیام معین افشاری نبود و ماسک امنی بود برای پنهان بودن ابدی.

خلاصه آنکه، گاو و گلدون 88 رسید! و سال نو مبارک.

2008-11-12T20:29:00.000+03:30

مردي كه بازيگر شد
بازيگر مرد هر روز دير سر کار حاضر مي شد، وقتي مي گفتند : چرا دير مي آيي؟ جواب مي داد: يک ساعت بيشتر مي خوابم تا انرژي زيادتري براي کار کردن داشته باشم، براي آن يک ساعت هم که پول نمي گيرم. يک روز رئيس او را خواست و براي آخرين بار اخطار کرد که ديگر دير سر کار نيايد.
مرد هر وقت مطلب آماده براي تدريس نداشت به رئيس آموزشگاه زنگ مي زد تا شاگرد ها آن روز براي کلاس نيايند و وقتشان تلف نشود. يک روز از پچ پچ هاي همکارانش فهميد ممکن است براي ترم بعد دعوت به کار نشود.
مرد هر زمان نمي توانست کار مشتري را با دقت و کيفيت ، در زماني که آنها مي خواهند تحويل دهد، سفارش را قبول نمي کرد و عذر مي خواست. يک روز فهميد مشتريان ش بسيار کمتر شده اند. مرد نشسته بود. دستي به موهاي بلند و کم پشتش مي کشيد . سيگاري آتش زد و به فکر فرو رفت. بايد کاري مي کرد. بايد خودش را اصلاح مي کرد. ناگهان فکري به ذهنش رسيد. او مي توانست بازيگر باشد:
از فردا صبح ، مرد هر روز به موقع سرکارش حاضر مي شد، کلاسهايش را مرتب تشکيل مي داد، و همه ي سفارشات مشتريانش را قبول مي کرد.
او هر روز دو ساعت سر کار چرت مي زد. وقتي براي تدريس آماده نبود در کلاس راه مي رفت، دستهايش را به هم مي ماليد و با اعتماد به نفس بالا مي گفت: خوب بچه ها درس جلسه ي قبل را مرور مي کنيم. سفارش هاي مشتريانش را قبول مي کرد اما زمان تحويل بهانه هاي مختلفي مي آورد تا کار را ديرتر تحويل دهد: تا حالا چند بار مادرش مرده بود، دو سه بار پدرش را به خاک سپرده بود و ده ها بار به خواستگاري رفته بود.
حالا رئيس او خوشحال است که او را آدم کرده ، مدير آموزشگاه راضي است که استاد کلاسش منظم شده و مشتريانش مثل روزهاي اول زياد شده اند.
اما او ديگر با خودش «صادق » نيست. او الان يک بازيگر است.
--
An e-mail from Azadeh.

2008-10-30T03:22:00.000+03:30

تا کی؟

تا کی باید هر فیلم اکشنی یادآور تو باشد؟
تا کی باید هر بار که MBC2 می بینم، یاد تمام روزهایی بیافتم که به عشق کنار تو بودن، ماهواره نگاه می کردم؟
تا کی باید بترسم از اینکه VOX را تماشا کنم، نکند که یادت بیافتم؟

تا ابد.
تا ابد، همه چیز، یاد آور تو است.
«متر» ات، دسته کلیدت، کیفت، یاد صدای خنده ات و آن صدای عجیب که وقتی بچه بودم از دهانت در می آوردی که مملو بود از عشق و ابهت پدرانه ات.

تا ابد، همه چیز یاد آور تو است.

فقط نمی دانم تا کی، با یادت باید آنقدر گریه کنم تا نفسم بند آید...

شش ماه گذشته است و من هر لحظه با تو ام.

بابایی، یادت گرامی است، تا ابد.

2008-10-22T18:15:00.001+03:30

من کیستم؟

من «دوشيزه مکرمه» هستم، وقتي زن ها روي سرم قند مي سابند و همزمان قند توي دلم آب مي شود. من «مرحومه مغفوره» هستم، وقتي زير يک سنگ سياه گرانيت قشنگ خوابيده ام و احتمالاً هيچ خوابي نمي بينم. من «والده مکرمه» هستم، وقتي اعضاي هيات مديره شرکت پسرم براي خودشيريني بيست آگهي تسليت در بيست روزنامه معتبر چاپ مي کنند.

من «همسري مهربان و مادري فداکار» هستم، وقتي شوهرم براي اثبات وفاداري اش- البته تا چهلم- آگهي وفات مرا در صفحه اول پرتيراژترين روزنامه شهر به چاپ مي رساند. من «زوجه» هستم، وقتي شوهرم پس از چهار سال و دو ماه و سه روز به حکم قاضي دادگاه خانواده قبول مي کند به من و دختر شش ساله ام ماهيانه بيست و پنج هزار تومان فقط، بدهد.. من «سرپرست خانوار» هستم، وقتي شوهرم چهار سال پيش با کاميون قراضه اش از گردنه حيران رد نشد و براي هميشه در ته دره خوابيد.

من «خوشگله» هستم، وقتي پسرهاي جوان محله زير تير چراغ برق وقت شان را بيهوده مي گذرانند.

من «مجيد» هستم، وقتي در ايستگاه چراغ برق، اتوبوس خط واحد مي ايستم و شوهرم مرا از پياده رو مقابل صدا مي زند.

من «ضعيفه» هستم، وقتي ريش سفيدهاي فاميل مي خواهند از برادر بزرگم حق ارثم را بگيرند.

من «...» هستم، وقتي مادر، من و خواهرهايم را سرشماري مي کند و به غريبه مي گويد «هفت ...» دارد- خدا برکت بدهد. من «بي بي» هستم، وقتي تبديل به يک شيء آرکائيک مي شوم و نوه و نتيجه هايم تيک تيک از من عکس مي گيرند.

من «مامي» هستم، وقتي دختر نوجوانم در جشن تولد دوستش دروغ پردازي مي کند. من «مادر» هستم، وقتي مورد شماتت همسرم قرار مي گيرم.- آن روز به يک مهماني زنانه رفته بودم و غذاي بچه ها را درست نکرده بودم.

من «زنيکه» هستم، وقتي مرد همسايه، تذکرم را در خصوص درست گذاشتن ماشينش در پارکينگ مي شنود.

من «ماماني» هستم، وقتي بچه هايم خرم مي کنند تا خلاف هايشان را به پدرشان نگويم.

من «ننه» هستم، وقتي شليته مي پوشم و چارقدم را با سنجاق زير گلويم محکم مي کنم. نوه ام خجالت مي کشد به دوستانش بگويد من مادربزرگش هستم... به آنها مي گويد من خدمتکار پير مادرش هستم.

من «يک کدبانوي تمام عيار» هستم، وقتي شوهرم آروغ هاي بودار مي زند و کمربندش را روي شکم برآمده اش جابه جا مي کند. دوستانم وقتي مي خواهند به من بگويند؛ «گه» محترمانه مي گويند؛ «عليا مخدره». من «بانو» هستم، وقتي از مرز پنجاه سالگي گذشته ام و هيچ مردي دلش نمي خواهد وقتش را با من تلف بکند.

من در ماه اول عروسي ام؛ «خانم کوچولو، عروسک، ملوسک، خانمي، عزيزم، عشق من، پيشي، قشنگم، عسلم، ويتامين و...» هستم. من در فريادهاي شبانه شوهرم، وقتي دير به خانه مي آيد، چند تار موي زنانه روي يقه کتش است و دهانش بوي سگ مرده مي دهد، «سليطه» هستم. من در ادبيات ديرپاي اين کهن بوم و بر؛ «دليله محتاله، نفس محيله مکاره، مار، ابليس، شجره مثمره، اثيري، لکاته و...» هستم. دامادم به من «وروره جادو» مي گويد. حاج آقا مرا «والده» آقا مصطفي صدا مي زند. من «مادر فولادزره» هستم، وقتي بر سر حقوقم با اين و آن مي جنگم. مادرم مرا به خان روستا «کنيز» شما معرفي مي کند.
من کیستم؟
روزنامه اعتماد... نوشته خانم بلقیس سلیمانی

2008-10-02T19:01:00.003+03:30

I am trying to upload an image to my weblog but no luck so far!
So, I love you guys, please click here
to go to my photo page
thanks

2008-06-08T23:54:00.000+04:30

چرا سپند رفت؟

خیلی ها می پرسند که: "چرا سپند رفت؟" "سپند که اینجا تو جردن خونه داشت، 206 زیر پاش بود، کار خوب داشت، زنش استاد دانشگاه بود... پس آخه چرا رفت؟! یعنی جداً مادر و پدرش رو تنها گذاشت و رفت؟! چرا آخه؟"

چند روزی است که دارم فکر می کنم که «چرا سپند رفت؟». در واقع از سه شنبه، وقتی بعد از یک ساعت و نیم معطلی در ترافیک، تازه رسیدیم به پمپ بنزین اول اتوبان کرج و از همانجا برگشتیم، یاد سپند افتادم که چرا رفت.
سپند نرفت بخاطر خانه و ماشین و پول و کار، چون همه اینها را داشت. سپند برای چیزهایی رفت که به چشم نمی آیند. چیزهایی که برای مردم اصولاً اهمیت ندارند. چیزهایی که او را و خیلی های دیگر را می رنجاند اما در موردشان حرفی نمی زنند تا مسخره نشوند و به «سوسول بودن» محکوم نشوند.
سپند رفت چون نمی خواست زنش و دختر کوچولوی زیبایش، 21 ساعت در راه باشند که بروند شمال تا به اصطلاح تفریح کنند. سپند رفت چون رنج می کشید وقتی می دید پل های شهر را با بدترین سبز دنیا رنگ می کنند و بعد رویش با خط ریز حدیث می نویسند. تازه آن ابلهی که باید پارچه اخطار را قبل از تیم نقاش در اتوبان نگه دارد، بجای آنکه صد متر عقب تر بایستد، آن وسط مسط ها - بعد از اینکه ماشینها به سختی خودشان را کنترل کردند - می ایستد و پرچمش را مثل دسته بیل در دستان کم عقلش نگه می دارد.
سپند رفت تا زنش بتواند در زمستان - همان فصلی که برف می آید را می گویم - «چکمه» پایش کند تا شلوار و جورابش خیس نشود و در تابستان - همان فصلی که تهران مثل جهنم می شود را می گویم - بتواند «صندل» پایش کند، بدون آنکه بترسد.
اصلاً ساده بگویم: سپند رفت تا هر لحظه «نترسد». هر لحظه... ترس از جنگ، ترس از قحطی، ترس از برنج کیلویی 5000 تومان، ترس از مسافرت، ترس از میهمانی، ترس از حماقتهای بی پایان، ترس از باز کردن حساب در بانک، ترس از دعوای سر صف نانوایی... .

باید کمی دقت کنیم. سپند بدبخت (راستی بدبخت ماییم یا سپند؟)، فقط زیادی دقت کرد. دقت کرد و دید که ما هر لحظه در ترسیم - از چیزهایی که ذاتاً ترس ندارند و بعضاً فرض بر این است که لذت بخشند.

سپند، غم ترسیدن و درد کشیدن مداوم را با غمهای دیگرش مقایسه کرد و کَند و رفت.

2008-05-27T10:48:00.001+04:30

Tears in Heaven

Would you know my name
If I saw you in heaven
Will it be the same
If I saw you in heaven
I must be strong, and carry on
Cause I know I don't belong
Here in heaven

Would you hold my hand
If I saw you in heaven
Would you help me stand
If I saw you in heaven
I'll find my way, through night and day
Cause I know I just can't stay
Here in heaven

2008-05-19T12:14:00.001+04:30

خدا مرده است

خدا مرده است. اگر زنده بود، نمی گذاشت آدمهای خوب به رنج و عذاب بیماری ای دردناک دچار شوند و آنقدر رنج بکشند تا ذره ذره از بین بروند.

یا اساساً خدایی نیست، یا اگر بوده، حال مرده است، یا اگر زنده است، خوابش برده.

من که می گویم خدا مرده است.

2008-04-29T17:34:00.000+04:30

پدر

امروز، سه شنبه 10 اردیبهشت 1387، تمام وجودم، عزیزترینم، بهترینم، از پیشم رفت.
امروز
پدرم
رفت...

پدرم، همه چیزم را از تو دارم. همیشه در من هستی و با من.

خدانگهدار بابایی
خدانگهدار

2008-01-22T04:09:00.000+03:30

دزد

30 آذر، درگذشت استاد جلیل ضیاءپور بود و من، به هزار دلیل، یکی اینکه دامادش هستم و دیگر آنکه او استادم است، آنقدر دوستش دارم که تمام هنرم را بکار گرفتم تا درباره اش بنویسم.

این عشق به استاد و دخترش، آنقدر شدید است که یافتن چند و چون جنبش هنر مدرن ایران - جنبشی که او به راه انداخت - برایم مدتها است که به دغدغه ای شیرین تبدیل شده است.

من آن شب، تا صبح نخوابیدم و مطلب کوچکی نوشتم که قرار بود فردایش، در روزنامه همشهری چاپ شود.
و نشد. و روزهای بعد هم خبری نبود.

خلاصه آنکه مقاله ای که من نوشته بودم، نه اول دی، که دوم بهمن و نه در همشهری، که در رسالت (!) و نه به اسم من، که به اسم کسی دیگر چاپ شد. به نام دخترک پست و حقیری که تمام عشق مرا به نام خودش تمام کرد.

روزنامه را که باز کردم از درد فریاد می زدم. این مقاله ی «من» بود که برای استادم، پدر همسرم و با عشق نوشته بودم و او مقاله ام را دزدیده بود.

هرچه فکر می کنم، نمی توانم تصور کنم که لحظه ای که اسم مرا پاک می کرده و اسم خودش را جایش می نوشته، چه حسی داشته و به چی می اندیشیده. دردناک تر آنکه به دلایلی ابلهانه، نمی توانم شکایتم را به هیچ نحو ابراز کنم.

شاید هم بهتر شده که نامم در روزنامه پست «رسالت» نمی آید... نمی دانم.

پ.ن. خوشحالم که مقاله در سایت روزنامه رسالت، بدون نام مولف چاپ شده. این، کمی دردم را کمتر کرد. اگر دوست داشتید، مقاله را اینجاببینید.

2007-12-18T15:54:00.000+03:30

دنیای من

این روزها، گاهی باران می بارد، گاهی برف. گاهی باد می وزد و گاهی هم هوا گرم است.
اما نه در دنیای من!

دنیای من، پارتیشنی است 4 * 4 با دیواره های چوبی و شیشه های راه راه. پشت پنجره های راه راه من، نه ابر است، نه آفتاب. پشت این پنجره ها، پارتیشنی دیگر است.
آفتاب و مهتاب من، چراغهایی هستند که دور سقف یکی در میان چیده شده اند. در دنیای من، باد از کولرهای York و هواساز Hitachi می وزد.
باغچه ای هم هست از دو شاخه بامبو در قفسی شیشه ای که به دیوار چسبیده است. تابستان که می شود، از کولرها باران می بارد و از آب باران، باغچه مان سیراب می شود.

دنیای من، هر روز همین شکل است. هر وقت غروب بخواهم، یکی دو چراغ را خاموش می کنم و مابقی چراغها را به نظاره می نشینم.

این روزها، گفتم که، گاهی باران می بارد، گاهی برف
اما نه برای من

2007-12-09T01:12:00.000+03:30

زمان بسیار گذشته است

زمان بسیار گذشته است - از آخرین باری که اینجا نوشتم، از آخرین باری که وبلاگمان درست بود.
و البته از عمرمان.

2007-08-02T23:16:00.000+03:30

From BBC:

رهایی از زندگی گیاهی به دست جراح ایرانی

عمل جراحی برای کار گذاشتن الکترود در مغز بیمار را علی رضائی انجام داد
یک پزشک ایرانی در آمریکا گروهی را سرپرستی کرده که توانسته است مغز مردی 39 ساله را که سالها تقریباً به طور کامل از کار افتاده بود، دوباره به کار بیندازد.
علی رضائی، جراح مغز و اعصاب در شهر کلیولند ایالت اوهایو آمریکا، همراه با گروه تحت سرپرستی اش طی عمل جراحی ده ساعته ای، الکترودهایی به قطر یک میلی متر در دو قسمت قرینه بخشی از مغز که تالاموس نامیده می شود کار گذاشتند.
این الکترودها به دستگاه تنظیم ضربان (Pace maker) وصل شدند که زیر پوست سینه بیمار کار گذاشته شد، دستگاه تنظیم ضربان تکانه هایی (Pulse) از طریق الکترودها به مغز می فرستاد.
این تکانه ها بتدریج مدار مغز را به کار انداختند تا آنجایی که بیمار پس از چند روز چشمانش را باز کرد و توانست متوجه افرادی که در اطرافش حرکت می کردند شود.
وی سپس رفته رفته توانایی حرکت دادن اعضای بدنش و به زبان آوردن برخی کلمات را پیدا کرد و اکنون با گذشت 480 روز از عمل جراحی، مادرش می گوید: "پسرم حالا دیگر می تواند حرف بزند، فیلم تماشا کند، با فنجان قهوه و چای بخورد، بخندد، گریه کند، درد را حس کند ... و بگوید: دوستت دارم مامان".
این مرد هشت سال پیش، شبی که در راه خانه بود هدف حمله افرادی شد که قصد سرقت از او را داشتند و بشدت مورد ضرب و شتم قرار گرفت.
طی این حمله، جمجمه اش در هم شکسته شد و مغز او دچار آسیب شدید گردید تا آنجا که به مدت شش سال با حالتی که به زندگی گیاهی مشهور است روی تخت بیمارستان به سر برد، به شکلی که حتی از گشودن چشمان و باز کردن دهان ناتوان بود و تنها راه تغذیه او از طریق سرم برد.
تا اینکه مرکز بازآفرینی مغز و اعصاب کلیولند به خانواده اش پیشنهاد داد که وی را تحت عمل جراحی آزمایشی قرار دهد و این عمل جراحی را گروهی به سرپرستی دکتر رضائی انجام داد.

2007-07-24T05:33:00.000+03:30

شعر از بيژن نجدي

شغل من نگاه نکردن به خونريزيست
شغل من اين است که روزنامه نمي خوانم
شب هادود مي رقصددر زيرسيگاري
روي ميزپرده مي آيد از پنجره تا نيمه هاي اتاق
يعني باد پرده را تکان مي دهد
همين
باد که از دريا تا من آمده است.
داشتم مي گفتم شغل من خاموش کردن راديوست
بستن تلويزيون در تمام ساعات پخش خبر.

2007-07-22T10:46:00.001+03:30

تست

2007-07-22T02:58:00.000+03:30

K2

دومين قله بلند جهان است اما بسياري عقيده دارند از آنجا كه هيچ مسير خاصي براي صعود به اين قله وجود ندارد، سخت‌ترين قله جهان نیز هست. اين قله در مرز مشترك پاكستان و چين در Karakoram قرار دارد.

كاظم فريديان اولین ایرانی است که اين قله را فتح كرد و در ساعت 16 و 43 دقيقه بعدازظهر روز جمعه 31 تير بر بلنداي قله 8611 متري K2 ايستاد.

خوش به حالش

2007-07-21T22:26:00.000+03:30

وقتی نقد نمی شوم

می گوید:وقتی نقد نمی شوم انگار نیستم. انگار نا مريـی شده ام و دیده نمی شوم. انگار داد می زنم و کسی نمی شنود. همه از کنارم رد می شوند و حتی نیم نگاهی هم نمی اندازند. چه برسد به لبخندی و سلامی.این جور وقت ها حتی یک تیکه بی مزه و نقد بی معنی هم تنهایی آدم را پر می کند. انگار کسی رد می شود و تنه ای می زند و می رود. می خواهم خودم را "بُلد و ایتالیک و آندرلاین" کنم تا دیده شوم. رنگم را عوض کنم و بشوم بنفش فسفری جیغ. بشوم رنگ سال. هر چه که هست. اگر دختر بودم شاید دو تا گوشواره ی دراز حلقه حلقه هم می انداختم که با هر حرکت تکون تکون بخورند و جلب توجه کنند.
حالا شاید چهار تا جک هم یاد بگیرم که هر وقت لازم شد تعریف کنم. از بحث سیاسی خوشم نمی اید ولی شاید دو سه تا از این اصطلاحات دهن پر کن سیاسی هم از روزنامه دربیارم که چاشنی حرف هام بشه...

گفت و گفت و گفت و من می دیدم که چقدر دلش خانواده می خواهد.

2007-07-19T21:27:00.000+03:30

Chester Mnt.
Kananaskis Country, Alberta, Canada
Jul 07

زلال و بی نظیر

2007-07-19T03:09:00.000+03:30

فیلسوف کور کسی است که خوب می اندیشد اما به مطلبی بیهوده

2007-07-16T22:06:00.000+03:30

بی مقدمه
بی شروع و بی پایان

فقط برای نو که می کوشی درکم کنی
فارغ از هر نگرانی
تلاش بی دغدغه ات را دوست دارم

می نویسم دوستت دارم و می دانم
که هزاران بار
بیش از آنکه می دانم
در دوست داشتنت غرقه ام.

از دوست داشتنت
و از دوست داشته شدنم...

2007-07-09T12:13:00.000+03:30

نامه من به مدیر مالی
حدود هفته پیش بود. آنقدر بهمان توهین می شود و هیچ نمی گوئیم که دیگر طاقت نداشتم توهین خواسته یا ناخواسته ی مدیر مالی شرکت فسقلیمان را تحمل کنم! نتیجه این است که می بینید. این نامه را نوشتم، امضاء کردیم و با پیوست مربوطه تقدیمشان کردیم.

جناب آقای ---
مدیریت محترم مالی اداری شرکت ---

با سلام و احترام،
ضمن عرض خسته نباشید و ابراز تشکر از اهداء یک عدد بیسکویت ساقه طلایی به کلیه پرسنل شرکت، علاقمند است توجه شما را به موارد ذیل جلب نماید:

1. هر بسته بیسکویت ساقه طلایی حاوی 14 عدد بیسکویت می‌باشد
2. از ابتدای سال تا کنون، بیسکویت‌های اهدائی، در فواصل یک تا یک و نیم ماه در اختیار پرسنل قرار گرفته‌اند.
3. هزینه هر بیسکویت ساقه طلائی 250 تومان می‌باشد.

لذا شرکت برای کل پرسنل، ماهانه حدود 5،000 تومان هزینه می‌کند که در بهترین شرایط روزی نیم بیسکویت به هر نفر تعلق بگیرد که البته در نوع خود جای قدردانی دارد. از سوی دیگر، بیسکویت، گل نیست که بگوییم جنبه معنوی آن مد نظر بوده و البته‌ هدیه هم نمی‌تواند باشد.

با توجه به موارد فوق، پیشنهاد می‌گردد که شرکت رفتاری در شأن خود و پرسنلش داشته باشد: یا بیسکویت ندهد، یا سهمیه بیسکویت، مقداری قابل قبول باشد. در همین راستا و بر مبنای پیشنهاد اول، بیسکویت‌های اهدایی، در کمال احترام، به پیوست تقدیم می‌گردد.

با تجدید مراتب احترام
جمعی از همکاران

2007-06-03T13:58:00.000+03:30

گردنم گرفته، دلم هم

گردنم گرفته،
نه از ورزشی
که نکردم،
از وقتی
که نیست.

از سفری
که نرفتیم،
که نخواهیم رفت.

از کتابی
که نمی خوانیم.

از پدر
که رفت
و ما رفته اش را هم نمی بینیم.

گردنم گرفته،
از این تکرار بی پایان
از این فکر همیشه.

گردنم گرفته،
دلم هم

2007-05-27T00:02:00.000+03:30

یک سال و یک روز

یک سال و یک روز پیش، در کافی شاپ توت فرنگی، کمی بالاتر از شرکت، حدود عصر بود که من برای اولین بار بصورت خصوصی با دختری قرار داشتم. دختری که کمی بعد دوستش داشتم و کمی بعدتر، عاشقش بودم.

دختری که از او خواستم که مرا «شما» خطاب نکند!

او را از کمی قبل تر می شناختم، اما آن روز - یک سال و یک روز پیش - من او را برای اولین بار بود که « خصوصی » می دیدم.

من و همسرم، درست همانجا، پیمانی بستیم، درست یک سال و یک روز پیش.

2007-03-19T21:19:00.000+03:30

Happy New Year

Norooz 1386

اگر عمر دوباره داشتم
دان هرالد ( Don Herold) كاريكاتوريست و طنزنويس آمريكايى در سال 1889 در اينديانا متولد شد و در سال 1966 از جهان رفت. دان هرالد داراى تاليفات زيادى است اما قطعه كوتاهش ?اگر عمر دوباره داشتم...? او را در جهان معروف كرد.بخوانيد:
"البته آب ريخته را نتوان به كوزه باز گرداند، اما قانونى هم تدوين نشده كه فكرش را منع كرده باشد.اگر عمر دوباره داشتم مى كوشيدم اشتباهات بيشترى مرتكب شوم. همه چيز را آسان مى گرفتم.از آنچه در عمر اولم بودم ابله تر مى شدم. فقط شمارى اندك از رويدادهاى جهان را جدى مى گرفتم. اهميت كمترى به بهداشت مى دادم. به مسافرت بيشتر مى رفتم. از كوههاى بيشترى بالا مى رفتم و در رودخانه هاى بيشترى شنا مى كردم. بستنى بيشتر مى خوردم و اسفناج كمتر. مشكلات واقعى بيشترى مى داشتم و مشكلات واهى كمترى. آخر، ببينيد، من از آن آدمهايى بوده ام كه بسيار مُحتاطانه و خيلى عاقلانه زندگى كرده ام، ساعت به ساعت، روز به روز. اوه،البته منهم لحظاتِ سرخوشى داشته ام. اما اگر عمر دوباره داشتم از اين لحظاتِ خوشى بيشتر مى داشتم. من هرگز جايى بدون يك دَماسنج، يك شيشه داروى قرقره، يك پالتوى بارانى و يك چتر نجات نمى روم. اگر عمر دوباره داشتم، سبك تر سفر مى كردم.اگر عمر دوباره داشتم، وقتِ بهار زودتر پا برهنه راه مى رفتم و وقتِ خزان ديرتر به اين لذت خاتمه مى دادم. از مدرسه بيشتر جيم مى شدم. گلوله هاى كاغذى بيشترى به معلم هايم پرتاب مى كردم. سگ هاى بيشترى به خانه مى آوردم. ديرتربه رختخواب مى رفتم و مى خوابيدم. بيشتر عاشق مى شدم. به ماهيگيرى بيشتر مى رفتم. پايكوبى و دست افشانى بيشتر مى كردم. سوار چرخ و فلك بيشتر مى شدم. به سيرك بيشتر مى رفتم.در روزگارى كه تقريباً همگان وقت و عمرشان را وقفِ بررسى وخامت اوضاع مى كنند، من بر پا مى شدم و به ستايش سهل و آسان تر گرفتن اوضاع مى پرداختم.زيرا من با ويل دورانت موافقم كه مى گويد: "شادى از خرد عاقل تر است".اگر عمر دوباره داشتم، گْلِ مينا از چمنزارها بيشتر مى چيدم.

Az tarafe Bahar

2007-03-13T01:10:00.000+03:30

2007-02-04T15:21:00.000+03:30

Welcome to your Second Life.

https://secure-web12.secondlife.com/join/?u=25a5cbbfe5524f7dba5539dae305d8d4

2007-01-22T15:16:00.000+03:30

Yek Amozeshe e Rasmi. Besiar jeddi va besiar sakht va besiar na adelane. Yeki zaminshenase va oonyeki shimidan. Amma har do bayad betoonan madare hydrolici ro be khoobi dark konan. Oonam too do rooz forsat. Yek madare pichida ro mizaran jolot va javabe soalato sar sari midan va hala to mimooni va yek shabe kootah va khastegi o jet lag. Baad goshnat mishe va az inke khabet miad va vaght nadari beri dasshooi ham asabet khorde. Kholase inke sob mishe va too ootooboos ye chorte nesfe nime mizani va khodeto mibandi be ghahve. Khamyazehaye hamkelasie siah poosteto tahammol mikoni. Doosesh daram albatte, chon man hichkas ro ghabl az oo nadide boodam ke bishtar az man motade internet bashe. Baad yek pop up quiz dari ke hey bayad javabe soal ha ro ba ye remote control ham zaman ba baghie vared koni. khoda ro shokr in be kheir migzare. Baad emtahane aslie. Hala bayad neshoon bedi chand marde hallaji. Kodoom valve too madare BOP hastesh ke feshare system ro sabet negah midare? Unloading ya relief? begzarim (Unloading) baad mishi 73 az 100. Na kojash khoobe? Bayad mishodam 75! Be har hal. ba panj ta ghalte maskhare misham 73. Nomrehaye baghie (aksaran) khoobe. Chera? Yani ina kheili bahooshtar az man hastan? Are khob baziashoon vaghean hastan. Amma alaan masale ine ke soal ha ro ghablan dashtan! Hala mifahmam chera enghad takid mikardan ke Mentoremoon bayad bege chi bekhoonim!! Khoda pedare in mentore ma ro biamorze ke aslan nabood. oonmoghehai ham ke bood va azash soali miporsidam migoft too school behet yad midan. Pedare harchi red necke bi pedaro madare besooze... Bezar in school tamoom beshe..

2007-01-02T19:17:00.000+03:30

وبلاگمون خراب بود، به کی مربوطه؟
قطع به یقین به من. شک نکنید که به من مربوطه.
کلاً 15 دقیقه وقت گرفت، اشکالش رو هم تقریباً از اول می دونستم. ولی همون 15 دقیقه رو هم الان وقت کردم.

اینکه چرا وقت نکردم رو خواهم نوشت. اینکه این مدت چه ها گذشته و چه ها شده، بعداً می گم. فعلاً گلدون ده ها پست داره که شما نخوندین و وقت دارین که بخونین و براش کامنت بذارین تا جفتمون خوشحال شیم.

2006-12-11T21:47:00.000+03:30

hich tavajjoh kardin ke GHATAR va BAHRIAN too jadvale radebandi bazi haye asiayi az IRAN balatar hastan????!!!

2006-12-05T22:25:00.000+03:30

Race Definitions:

Below are the definitions for the race categories:

American Indian or Alaskan Native
A person with origins in any of the original peoples of North America who maintains cultural identification through tribal affiliation or community recognition

Asian or Pacific Islander
A person with origins in any of the original peoples of the Far East, Southeast Asia, the Indian Subcontinent, or the Pacific Islands. This area includes, for example, China, Japan, Korea, the Philippine Republic and Samoa; and on the Indian Subcontinent, includes India, Pakistan, Bangladesh, Sri Lanka, Nepal, Sikkim and Bhutan

Black
An individual, not of Hispanic origin, with origins in any of the Black racial groups of Africa

Hispanic
A person of Mexican, Puerto Rican, Cuban, Central or South American or other Spanish culture or origin, regardless of race. This does not include persons of Portuguese descent or persons from Central or South America who are not of Spanish origin or culture

White
An individual, not of Hispanic origin, with origins in any of the original peoples of Europe, North Africa, or the Middle East

Reference

2006-12-04T20:55:00.000+03:30

آقای عنان در مورد عراقيها گفت که پيش از حمله آمريکا به عراق، ديکتاتوری ظالم بر آنها حکومت می کرده اما مردم می توانستند از خانه بيرون بروند و بچه هايشان می توانستند به مدرسه بروند بدون اينکه پدر و مادرشان نگران اين باشند که آيا باز هم فرزندشان را خواهند ديد يا نه.(BBC)

To the kind attention of those Canadians who think that their country is involved in a WAR!! Yes your teained troops are in Afghanistan to continue the war that united states started. War is not when your trained troops go to the other countries miles away from HOME... War is when your children cannot go out without the fear and when you came home and see the windows are open and there is no glass on them.
I am pretty suprised when I read or hear that reason for those of you who are against to being in Afghanistan is just you think you shouldn't start the war because you don't have the chance to win!! Hey! what is the matter with you? You think you can just go to other peoples home and kick them out because you have the chance to win? I am so sorry for those of you who think that way.
The violence in Iraq is worse than civil war, according to United Nations Secretary General Kofi Annan. (BBC)
4 Dec 2006

2006-12-03T01:47:00.000+03:30

In Tabriz University:
تأسيس گروه زبان و ادبيات ترکي آذري

2006-11-29T22:52:00.000+03:30

baz ham mamnoon az Bahar:

http://azarimaral.mihanblog.com/

kash mitoonestam hamash ro bekhoonam.

2006-11-10T12:40:00.000+03:30

مرگ

هنوز خانه ی قدیمی مان، با در سفید رنگش، در ابتدای کوچه دوازدهم تنها نشسته. هنوز بالکن طبقه سوم، آنجا که خانه ما بود روزگاری، با همان حصیری که 25 سال پیش پدرم آنجا گذاشته بود، پوشیده می شود. هنوز سقف پایین بالکن ریخته و هنوز همان کابینت های 20 سال پیش منزل عمویم - طبقه دوم - از پشت شیشه های آشپزخانه دیده می شدند.
روبروی خانه قدیمی مان، ایستاده بودم. دلم می خواست در پارکینگ سمت چپ را باز کنم و هیلمن سفید بابا را، در کنار خرت و پرت های منظم داخل پارکینگ ببینم. روبرویش ایستاده ام و هنوز باورم نمی شود که ما آنجا نیستیم، با آنکه نزدیک به سه سال است که از آنجا آمده ایم.

مطمئنم که آنجا خانه ما است، حتی اگر نباشد.

مطمئنم که هنوز روی در اتاق وسطی، عکس بزرگ میکی ماوس چسبیده و موکتهای کرم رنگ، که گمان کنم 25 سال پیش مد بوده اند، کف حال را پوشانده اند. هنوز می توانم چشمانم را ببندم و خودم را بر روی موکت آبی رنگ اتاقم تصور کنم، اتاقی که بعلت عبور لوله های شوفاژ، همیشه کف ش داغ بود.

دلم برای کودکی ام تنگ شده است.

و این همان مرگ است: دلتنگی ابدی برای آنچه که دیگر هرگز باز نمی گردد...

2006-10-06T02:40:00.000+03:30

مثل اینکه سید ابراهیم هم از این نوشته هه خوشش اومده.

2006-09-29T23:44:00.000+03:30

VIVA PERSPOLIS

پرسپولیس

2006-09-27T23:16:00.000+03:30

زنده باد تساوي!

ما به مردها گفتيم: مي خواهيم مثل شما باشيم. مردها گفتند: حالا كه اين قدر اصرار مي كنيد، قبول ! و ما نفهميديم چه شد كه مردها ناگهان اين قدر مهربان شدند.
وقتي به خود آمديم، عين آن ها شده بوديم. كيف چرمي يا سامسونت داشتيم و اوراقي كه بايد رسيدگي مي كرديم و دسته چك و حساب كتاب هايي كه مهم بودند. با رئيس دعوايمان مي شد و اخم و تَخم اش را مي آورديم خانه سر بچه ها خالي مي كرديم. ماشين ما هم خراب مي شد، قسط وام هاي ما هم دير مي شد. ديگر با هم مو نمي زديم. آن ها به وعده شان عمل كرده بودند و به ما خوشبختي هاي بي پايان يك مرد را بخشيده بودند. همه كارهاي مان مثل آن ها شده بود. فقط، نه! خداي من! سلاح نفيس اجدادي كه نسل به نسل به ما رسيده بود، در جيب هايمان نبود. شمشير دسته طلا؟ تپانچه ماشه نقره اي؟ چاقوي غلاف فلزي؟ نه! ما پنبه اي كه با آن سر مردها را مي بريديم، گم كرده بوديم. همان ارثيه اي كه هر مادري به دخترش مي داد و خيالش جمع بود تا اين هست، سر مردش سوار است. آن گلوله اليافي لطيفي كه قديمي ها به اش مي گفتند عشق. يك جايي توي راه از دستمان افتاده بود. يا اگر به تئوري توطئه معتقد باشيم، مردها با سياست درهاي باز نابودش كرده بودند. حالا ما و مردها روبه روي هم بوديم. در دوئلي ناجوانمردانه. و مهارتي كه با آن مردهاي تنومند را به زانو درمي آورديم، در عضله هاي روحمان جاري نبود. سال ها بود حسودي شان مي شد. چشم نداشتند ببينند فقط ما مي توانيم با ذوقي كودكانه به چيزهاي كوچك عشق بورزيم. فقط و فقط ما بوديم كه بلد بوديم در معامله اي كه پاياپاي نبود، شركت كنيم. مي توانستيم بدهيم و نگيريم. ببخشيم و از خودِ بخشيدن كيف كنيم. بي حساب و كتاب دوست بداريم. در هستي، عناصر ريزي بودند كه مردها با چشم مسلح هم نمي ديدند و ما مي ديديم. زنانگي فقط مهارت آراستن و فريفتن نبود و آن قديم ها بعضي از ما اين را مي دانستيم. مادربزرگ من زيبايي زن بودن را مي دانست. وقتي زني از شوهرش از بي ملاحظگي ها و درشتي هاي شوهرش شكايت داشت و هق هق گريه مي كرد، مادر بزرگ خيلي آرام مي گفت: مرد است ديگر، نمي فهمد. مردها نمي فهمند. از مرد بودن مثل عيبي حرف مي زد كه قابل برطرف شدن نيست. مادربزرگ مي دانست مردها از بخشي از حقايق هستي محروم اند. لمس لطافت در جهان، در انحصار جنس دوم است و ذات جهان لطيف است. مادربزرگ مي گفت كار زن ها با خدا آسونه. مردها از راه سخت بايد بروند. راه ميان بري بود كه زن ها آدرسش را داشتند و يك راست مي رفت نزديك خدا. شايد اين آدرس را هم همراه سلاح قديمي مان گم كرديم. به هر حال، ما الان اينجاييم و داريم از خوشبختي خفه مي شويم. رئيس شركت به ما بن فروشگاه داده و ما خيلي احساس شخصيت مي كنيم. ده تا نايلون پر از روغن و شامپو و وايتكس و شيشه شور و كنسرو و رب و ماكاروني خريده ايم و داريم به زحمت نايلون ها را مي بريم و با بقيه همكارهاي شركت كه آن ها هم بن داشته اند و خوشبختي، داريم غيبت رئيس كارگزيني را مي كنيم و اداي منشي قسمت بايگاني را درمي آوريم و بلندبلند مي خنديم و بارهايمان را مي كشيم سمت خانه. چقدر مادربزرگ بدبخت بود كه در آن خانه مي شست و مي پخت. حيف كه زنده نماند ببيند ما به چه آزادي شيريني دست يافتيم. ما چقدر رشد كرديم.
افتخارآميز است كه ما الان، هم راننده اتوبوس هستيم هم ترشي مي اندازيم. مهندس معدن هستيم و مرباي انجيرمان هم حرف ندارد. هورا! ما هر روز تواناتر مي شويم. مردها مهارت جمع بستن ما را خيلي تجليل مي كنند. ما مي توانيم همه كار را با همه كار انجام دهيم. وقتي مردها به زحمت بلدند تعادل خودشان را ايستاده توي اتوبوس حفظ كنند، ما با يك دست دست بچه را مي گيريم، با دست ديگر خريدها را، گوشي موبايل بين گردن و شانه، كارهاي اداره را راست و ريس مي كنيم. افتخارآميز است. دستاورد بزرگي است اين كه مثل هم شده ايم. فقط معلوم نيست به چه دليل گنگي، يكي مان شب توي رختخواب مثل كنده اي چوب راحت مي خوابد و آن يكي مدام غلت مي زند، چون دست و پاهايش درد مي كنند. چون صورت اشك آلود بچه اي مي آيد پيش چشمش. بچه تا ساعت پنج مانده توي مهد كودك. همه رفته اند، سرايدار مجبور شده بعد از رفتن مربي ها او را ببرد پيش بچه هاي خودش. نيمة گمشده شب ها خواب ندارد. مي افتد به جان زن. مرد اما راحت است، خودش است. نيمه ديگري ندارد. زن گيج و خسته تا صبح بين كسي كه شده و كسي كه بود، دست و پا مي زند. مادربزرگ سنت زده و عقب افتاده من كجا مي توانست شكوه اين پيروزي مدرن را درك كند؟ ما به همه حق و حقوقمان رسيده ايم. زنده باد تساوي!
(manba: felan nemidanam. Bahar barayam e-mail zad. Badan minevisam. Ehtemalan: همشهری جوان شماره82! نفیسه مرشدزاده )

2006-09-26T02:32:00.000+03:30

khosheman amad:

نگاه پیچیده ی چشمان ساده اش، عظمت یک فرهنگ را روایت می کرد

2006-09-26T01:18:00.000+03:30

Even if you are on the right track, you'll get run over if you just sit there
(Will Rogers)
The first rule of science is that you must not fool yourself--- and you are the easiest person to fool
(Richard Feynman)

2006-09-23T12:53:00.000+03:30

لیلی و مجنون

کوچه ی بی انتهای کامیار، تا خود انتهایش پر شده است. پلاک 29 پر بود از دود: پشت در، سیگاری ها سیگار می کشیدند و آشپزها کباب می پختند.
من دیر رسیدم، همه جمع بودند. لیلی و مجنون پشت کیک بودند و شاباش می دادند. چقدر دیدنشان در آن لباسها، شادمانم می کرد. کیک را که می بریدند و عروس که "یالا" دوماد را می بوسید، انبوه دوربینهای قد و نیم قد تیلیک تیلیک عکس می گرفتند و فیلم. یاد استاد فلسفه ام می افتم: زمانه ای که واقعیتها مجازی است. اینهمه آدم واقعیت "حضور"شان را در عروسی نادیده می گیرند تا بعدها خاطرات خوبی داشته باشند. اینکه کیف دوربینم پاره شده، خیلی هم بد نیست.
چراغها خاموش شد و لیزرهای رنگین به حرکت آمدند. بطور خاص نگاهم را لیزر سبزی را که در فضا شناور بود می دزدید. روبرویم دخترک آذربایجانی، خرامان می رقصید. نگاه پیچیده ی چشمان ساده اش، عظمت یک فرهنگ را روایت می کرد. بنظرم، روح آذربایجان، در حرکات ناخوداگاه زنانش زنده است.

خواهر کوچولوی داماد، همیشه آنقدر کوچولو بود، که وقتی گفت امسال پیش دانشگاهی می رود، باورم نمی شد.
دیگر نمی توانم کتمان کنم که "زمان" زنده است و فعالانه به پیش می رود. کوچولوها متوسط می شوند، متوسط ها بزرگ، بزرگ ها بزرگتر و بزرگترها پیر. نمی خواهم بدانم که پیرها چه می شوند. فقط می دانم که خیلی دیر شده، باید جنبید.

بالا شام حاضر است. قسمت شام عروسی، واقعی ترین قسمتش است. آنقدر که بارها در موردش نوشته ام، الان هم می نویسم، قطعاً بعدها هم خواهم نوشت. قدیمها نمی فهمیدم که چرا آدمهایی که با گرانترین ماشینها به عروسی میایند، اینطور حریص شام می خورند. امشب می گویم "حریص و دقیق"! آنچنان با دقت تلاش می کنند که حتماً "گوشت" بردارند که حد ندارد. بنظر من مرض دارند، مرضی مثل دیابت، ولی بجای قند، گوشت. انگار که اگر هر شب گوشت نخورند، قطع به یقین می میرند. شام که تمام می شود، میز شام دیدنی است: باقیمانده های بره و کیک، مرا یاد بخشهایی از مستندهای راز بقا می اندازد.

اول که رسیدم، زن برادر داماد راهنمایی ام کرد: "طبقه بالا عقد بوده، طبقه وسط پیر پاتالا نشستن، پایینم بزن و بکوبه!" بعد از شام، سر و صدای طبقه بزن و بکوب تمام ساختمان را می لرزاند. حوصله طبقه پایین را ندارم. همینجا، در طبقه "پیر پاتالا" می نشینم و چای می نوشم و با دوستان و آشنایان قدیمی گپ می زنم. از خودم می پرسم که "پیرپاتال" شده ام؟

در گوشه طبقه پیرها، چایخانه سنتی، بساطش گرم است. زنی با لباس سنتی میزبان این قسمت است. لباسش جالب است. دختر تپل کوچولو از او می پرسد: "خانوم، شما واقعاً محلی هستیند؟" و او جواب می دهد که نیست. من چای می خواهم، چای تفاله دار! در انتظار چای تفاله دار که ایستاده ام، از زن محلی می پرسم: "از کار تون راضی هستین؟" او راضی است و می گوید بیشتر از همه از اینکه این لباس را پوشیده خوشحال است. تنها گله اش بداخلاقی های صاحب شرکت است! سوالم واقعاً فقط یک سوال بود، ولی گمان کنم برای او بیشتر یک پیشنهاد! قبل از اینکه پیشنهاد ارائه نشده ام محقق شود، چایم حاضر می شود و می روم.

لیوان خالی چای را با تفاله هایش پیش مادر دوستم می برد. مثل مادر خودم دوستش دارم. ازشان خواستم فالم را بگیرند. فالهایشان نه درست است، نه غلط. فالهایشان به روانکاوی می ماند. این بار هم بود.

هر دو طبقه، فعالند. پاتالها چای می نوشند و گپ می زنند و روی میز ضرب می گیرند و می خوانند و پایینی ها هم ساختمان را می لرزانند و لیلی و مجنون خودشان را برای خانه بخت آماده می کنند.

گلدون، جایت خالی بود.

2006-09-21T00:13:00.000+03:30

داستان پرچم ايران

نخستين اشاره در تاريخ اساطير ايران به وجود پرچم، به قيام كاوه هنگر عليه ظلم و ستم آژدهاك برمي گردد. در آن هنگام كاوه براي آنكه مردم را عليه ضحاك بشوراند، پيش بند چرمي خود را بر سر چوبي كرد و آن را بالا گرفت تا مردم گرد او جمع شدند. سپس كاخ فرمانرواي خونخوار را در هم كوبيد و فريدون را بر تخت شاهي نشانيد.فريدون نيز پس از آن كه فرمان داد تا پاره چرم پيش بند كاوه را با ديباهاي زرد، سرخ و بنفش آراستند و در و گوهر به آن افزودند، آن را درفش شاهي خواند و بدين سان "درفش كاويان" پديد آمد. نخستين رنگ هاي پرچم ايرانزرد، سرخ و بنفش بود، بدون آن كه نشانه اي ويژه بر روي آن وجود داشته باشد. درفش كاويان صرفا افسانه نبوده است و به استناد تاريخ تا پيش از حمله اعراب به ايران، به ويژه در زمان ساسانيان و هخامنشيان پرچم ملي و نظامي ايران را درفش كاويان مي گفتند و اين درفش كاوياني اساطيري نبوده است.محمدبن جرير طبري در كتاب تاريخ خود " الامم و الملوك"< مي نويسد: درفش كاويان از پوست پلنگ درست شده و به درازي دوازده ارش (هر ارش برابر فاصله بين نوك انگشتان يك دست تا بندگاه آرنج است) بوده است. يعني تقريبا پنج متر عرض و هفت متر طول داشته است. ابوالحسن مسعودي نيز در "مروج اهب" به همين موضوع اشاره مي كند.به روايت اكثر كتب تاريخي، درفش كاويان از پوست شير يا پلنگ ساخته شده بود، بدون آن كه نقش جانوري بر روي آن باشد. هر پادشاهي كه به قدرت مي رسيد تعدادي جواهر بر آن مي افزود. به هنگام حمله اعراب به ايران، در جنگي كه اطراف شهر نهاوند در گرفت درفش كاويان به دست اعراب افتاد و چون آن را همراه با فرش مشهور "بهارستان" نزد عمر خطاب، خليفه اعراب، بردند وي از بسياري از گوهرها، درها و جواهراتي كه به درفش آويزان شده بود، دچار شگفتي شد و به نوشته فضل اله حسيني قزويني در كتاب المعجم : "اميرلمومنين سپس بفرمود تا آن گوهرها را برداشتند و آن پوست را سوزانيدند."پس از فتح ايران توسط اعراب، ايرانيان تا دويست سال هيچ درفش يا پرچمي نداشتند مگر پرچم دو تن از قهرمانان ملي ايران زمين: ابو مسلم خراساني و بابك خرم دين.ابومسلم پرچمي يكسره سياه رنگ داشت و بابك سرخ رنگ. به همين روي طرفداران اين دو را سياه جامگان و سرخ جامگان مي خواندند.تا اين مدت هيچ نقش و نگاري بر روي پرچم ايران زمين ديده نمي شد.
نخستين تصوير بر روي پرچم ايران
در سال 355 خورشيدي(976 ميلادي) غزنويان با شكست سامانيان زمام امور را در دست گرفتند و سلطان محمود غزنوي دستور داد براي نخستين بارنقش يك ماه را بر روي پرچم خود كه يك سره سياه بود، زردوزي كنند. سپس در سال 410 خورشيدي،)1031( ميلادي سلطان مسعود غزنوي به انگيزه دلبستگي به شكار شير دستور داد نقش و نگاري يك شير جايگزين ماه شود و از آن پس تا حدود يك هزار سال بعد يعني تا زمان انقلاب اسلامي ايران در سال1357(1979 ميلادي) تصوير شير از روي پرچم ملي ايران برداشته نشد.
افزوده شدن نقش خورشيد بر روي شير
در زمان خوارزمشاهيان يا سلجوقيان، سكه هايي زده شد كه بر روي آن نقش خورشيد بر پشت شير آمده بود، رسمي كه به سرعت در مورد پرچم ها نيز رعايت شد. در مورد علت استفاده از خورشيد دو ديدگاه وجود دارد، يكي اين كه چ.ن شير گذشته از نماد دلاوري و قدرت، نشانه مرداد(اسد) هم بوده و خورشيد در ماه مرداد در اوج قدرت و گرماي خود است، به اين ترتيب همبستگي ميان خانه شير (برج اسد) با ميانه تابستان نشان داده مي شود. نظريه ديگر به تاثير آيين مهر پرستي و ميتراييسم در ايران دلالت دارد و حكايت از آن دارد كه به دليل تقديس خورشيد در اين آيين، ايرانيان كهن ترجيح دادند خورشيد بر روي سكه ها و درپرچم بر پشت شير قرار گيرد.
پرچم در دوران صفويان
در ميان شاهان سلسله صفوي، كه حدود 230 سال بر ايران حاكم بودند،پرچم شاه اسماعيل يك سره سبز رنگ بود و بر بالاي آن تصوير ماه قرار داشت. شاه طهماسب نيز كه خود زاده ماه فروردين (برج حمل) بود دستور داد به جاي شير و خورشيد، تصوير گوسفند(نماد برج حمل) را بر روي پرچم ها و سكه ها نصب و ضرب كنند. پرچم ايران در بقيه دوران حاكميت صفويان سبز رنگ بود و شير و خورشيد را بر روي آن زر اندوزي مي كردند. البته موقعيت و طرز قرار گرفتن شير در همه اين موقعيت ها يكسان نبوده و شير گاه نشسته بوده و گاه نيم رخ و گاه به سوي بيننده. در بعضي موارد هم خورشيد از شير جدا بوده و گاه چسبيده به آن. به استناد سياحت نامه ژان شاردن، جهانگرد فرانسوي، استفاده از بيرق هاي نوك تيز و باريم مه بر روي آن آيه اي ز قرآن و تصوير شمشير دو سر علي(ع) يا شير و خورشيد بوده، در دوران صفويان رسم بوده است.به نظر مي آيد كه پرچم ايران تا زمان قاجار ها مانند پرچم اعراب سه گوش بوده نه چهارگوش.
پرچم در عهد نادرشاه افشار
نادر كه مردي خود ساخته بود، توانست با كوششي عظيم ايران را از حكومت ملوك الطوايفي رها ساخته ، بار ديگر يكپارچه و متحد كند. سپاه او از سوي جنوب تا دهلي، از شمال تا خوارزم، سمرقند و بخارا، از غرب تا موصل، كركوك و بغداد و از شرق تا مرز چين پيشروي كرد. همين دوره بود كه تغييراتي در خور در پرچم ملي و نظامي ايران به وجود آمد. درفش شاهي بيرق سلطنتي ئر ئوران نادر شاه از ابريشم سرخ و زرد ساخته مي شد و بر روي آن تصوير شير و خورشيد هم وجود داشت، اما درفش ملي ايرانيان در اين زمان سه رنگ سبز، سفيد و سرخ بود كه شيري در حالت نيم رخ و در حال راه رفتن داشت كه خورشيدي نيمه در آمده بر پشت آن بود و دردرون دايره خورشيد نوشته شده بود: "الملك لله". سپاهيان نادر در تصويري كه از جنگ وي با محمد گوركاني، پادشاه هند، كشيده شده است بيرقي سه گوش با رنگ سفيد در دست دارند كه در گوشه بالاي آن نواري سبز رنگ و در قسمت پايين نواري سرخ دوخته شده است. شيري با قامت برافراشته به صورت نيمرخ در حال راه رفتن است و درون دايره ورشيد آن باز هم "الملك لله" آمده است. بر اين اساس مي توان گفت پرچم سه رنگ عهد نادر شاه ، مادر پرچم سه رنگ فعلي ايران است، زيرا در اين زمان بود كه براي نخستين بار سه رنگ بر روي پرچم هاي نظامي و ملي آمد، هرچند كه هنوز پرچم ها سه گوش بودند.
دوره قاجارها، پرچم چهارگوش
در دوران آغا محمد خان قاجار، سر سلسله قاجاريان، چند تغيير اساسي در شكل و رنگ پرچم داده شد. يكي اين كه شكل آن براي نخستين بار از سه گوش به چهارگوش تغيير يافت و دوم اين كه آغا محمدخان به دليل دشمني كه با نادر داشت سه رنگ سه رنگ سبز و سفيد و سرخ پرچم ايران را برداشت و تنها رنگ سرخ را روي پرچم گذارد.دايره سفيد رنگ بزرگي در ميان اين پرچم بود كه در آن تصوير شير و خورشيد به رسم معمول وجود داشت، با اين تفاوت بارز كه براي نخستين بار شمشيري در دست شير قرار داده شده بود. در عهد فتحعلي شاه قاجار، ايران داراي پرچم دوگانه شد. يكي پرچمي يكسره سرخ رنگ با شيري نشسته و خورشيد بر پشت كه پرتوهايي سراسر آن را پوشانده بود. نكته شگفتي آور اينكه شير پرچم زمان صلح شمشير به دست داشت در حاليكه در پرچم زمان چنگ چنين نبود. در زمان فتحعليشاه بود كه استفاده از پرچم سفيد رنگ براي مقاصد ديپلماتيك و سياسي مرسوم شد. در تصويري كه يك نقاش روس از ورود سفير ايران"ابولحسن خان شيرازي" به درابر تزار روس كشيده پرچمي سفيدرنگ منقوش به شير و خورشيد و شمشير، پيشاپيش سفير در حركت است. سالها بعد، اميركبير از اين ويژگي پرچمهاي سه گانه دوره فتحعليشاه استفاده كرد و طرح پرچم امروزي را ريخت. براي نخستين بار در زمان محمد شاه قاجار(جانشين فتحعليشاه) تاجي بر بالاي خورشي قرار داده شد.در اين دوره هم دو درفش يا پرچم به كار مي رفته است. كه بر روي يكي شمشير دو سر حضرت علي(ع) و بر روي ديگري شيرو خورشيد قرار داشت. كه پرچم اول درفش شاهي و دومي درفش ملي و نظامي بوده است.
امير كبير و پرچم ايران
ميرزا تقي خان اميركبير، بزرگمرد تاريخ ايران، دلبستگي ويژه اي به نادرشاه داشت و به همين سبب بود كه پيوسته به ناصرادلين شاه توصيه مي كرد كه زندگينامه نادر را بخواند. اميركبير همان رنگ هاي پرچم نادر را پذيرفت اما ، دستور داد شكل پرچم مستطيل باشد(بر خلاف شكل سه گوش در زمان نادرشاه) و ساسر زمينه پرچم سفيد، با يك نوار سبز به عرض تقريبي ده سانتي متردر گوشه بالايي و نواري سرخ رنگ به همان اندازه در قسمت پايين پرچم دوخته شود و نشان شير و خورشيد و شمشير در ميان پرچم قرار گيرد بدون آنكه تاجي بربالاي خورشي گذاشته شود. بدين ترتيب پرچم ايران تقريبا به شكل و فرم پرچم امروزي ايران درآمد.
انقلاب مشروطيت و پرچم ايران
با پيروزي جنبش مشروطه خواهي در ايران و گردن نهادن مظفرالدين شاه به تشكيل مجلس ، نمايندگان مردم در مجلس هاي اول و دوم به كار تدوين قانون اساسي و متمم آن مي پردازند. در اصل پنجم متمم قانون اساسي آمده بود: " الوان رسمي بيرق ايران، سبز، سفيد و سرخ و علامت شير و خورشيد است".در توضيح علت رنگ هاي به كار رفته در پرچم نيز چنين آمده بود: " رنگ سبز رنگ دلخواه پيامبر و رنگ اسلام است. رنگ سفيد رنگ مورد علاقه زرتشتيان است كه هزاران سال در ايران با صلح و صفا زندگي كرده اند و اين كه سفيد نماد نماد صلح و آشتي و پاك دامني است و رنگ سرخ نيز به نشان احترام به خون شهداي مشروطيت و پاسداشت خون شهيدان ميهن در پايين پرچم قرار گرفت"در اين هنگام نوانديشان حاضر در مجلس ، سخن را به موضوع شيروخورشيد كشاندند و اين موضوع نيز به اين ترتيب عنوان شد كه انقلاب مسروطيت در مرداد سال 285 هجري شمسي (1906 ميلادي) به پيروزي رسيد يعني در برج اسد (شير). از سوي ديگر چون اكثر ايرانيان مسلمان شيعه و پيرو علي(ع) هستند و اسدالله از القاب حضرت علي (ع) است و شير نشانه مرداد و حضرت علي(ع) است در ميان پرچم باقي مي ماند. همچنين براي باقي ماندن خورشيد بر پشت شير چنين استدلال شد كه چون انقلاب مشروطه در ميانه ماه مرداد به پيروزي رسيد و خورشيد در اين ايم در اوج نيرومندي و گرماي خود است پيشنهاد مي كنيم خورشيد را نيز پشت شير سوار كنيم كه اين شيروخورشيد هم نشانه علي(ع) باشد هم نشانه ماه مرداد و هم نشانه چهاردهم مرداد يعني روز پيروزي مشروطه خواهان است. و لازم است شمشير ذوالفار را نيز به دستش بدهيم. بدين ترتيب براي اولين بار پرچم ملي ايران به طور رسمي در قانون اساسي به عنوان نماد استقلال و حاكميت ملي مطرح شد. در سال 1336 منوچهر اقبال نخست وزير وقت به پيشنهاد هياتي از نمايندگان وزارتخانه هاي خارجه ، آموزش و پرورش و جنگ طي بخش نامه اي ابعاد و جزييات ديگر پرچم را مشخص كرد. بخش نامه ديگري در سال 1337 در مورد تناسب طول و عرض پرچم صادر شد و طي آن مقرر شد طول پرچم اندكي بيش از يك برابرونيم عرضش باشد.پرچم بعد از انقلابدر اصل هجدهم قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران مصوب سال 1358 (1979 ميلادي) در مورد پرچم گفته شده است كه پرچم جمهوري اسلامي از سه رنگ سبز، سفيد و سرخ تشكيل مي شود و نشانه جمهوري اسلامي(تشكيل شده با حروف الله اكبر) در وسط آن قرار دارد.

2006-09-20T12:13:00.000+03:30

چرا شیر نشدی؟

در بن یک بیشه ماکیانی هر روز
بیضه نهادی و بردی ان را یک کرد

بسکه زراه امد و ندید به جا تخم
خاطرش از دستبرد کرد بیازرد

بود در ان بیشه پادشاه یکی شیر
داوری از کرد پیش شیر همی برد

داد بدو پاسخی چنین که بباید
پاسخ شاهانه اش به خاطر بسپرد

گفت چرا ماکیان شدی نشدی شیر
تا نتوانند خلق تخم تو را خورد

"ایرج میرزا"

حالا تو ماکیانی یا شیر؟!

2006-09-16T21:19:00.000+03:30

"The more anger towards the past you carry in your heart, the less capable you are of loving in the present."

2006-09-11T01:49:00.000+03:30

dashtam charkhi mizadam dar weblogha ke neveshti didam az leilaye leili be in mazmoon:

یادداشت اول: تلویزیون در خانه ام همیشه روشن است. حتی اگر مهمانی خانه ی دوستی بروم ... بچه ها به زور کنترل تلویزیون را از دستم می گیزند و انرا خاموش می کنند. خانه ام اگر بیایند باید تلویزیون را خاموش کنند تا بتوانند موسیقی ای چیزی گوش کنند. حالا که البته نه من مهمانی می روم و نه کسی خانه ام می آید. من درگیرم و خسته ... فاشیون تلویزیون (برنامه های شوهای لباس) با برنامه هایش در امریکا -خصوصا نیویورک- ساعات زیادی را در تلویزیون می گیرد. یکیشان می گفت که امریکا توانسته است مرکزیت مد را از پاریس بگیرد و این صنعت را در امریکا به سطح چندین بیلیون دلاری ارتقا دهد.حالا این برنامه ها هی زیادتر و زیادتر شده اند و دیگر نمی شود تلویزیون هم نگاه کرد. یک برنامه هست که گرداننده اش فلان مادل است. یک برنامه است که زندگی پشت صحنه ی مادل ها را نشان می دهد. یکی انتخاب مادل کانادایی است. یکی مال امریکا ست ... یکسری برنامه هم دارند که کارش پخش شایعات مربوط به ستاره های هالیود است، با آب و تاب روزی صد بار تکرار می کنند که برد پیت و انجلینا جولی و پاریس هیلتون و گووینت پالترو چی خورده اند و کجا و با کی خوابیده اند و ... حالا Reality Show هایشان بماند. Bilind Date. Elimidate.Bachelor. سریالها که همه راست هستند. Jag. Medium. Seaventh Heavon.24. One tree Hill. ای خدا. لنین اگر بود اینروزها گمانم یک مانیفست جدید باید می نوشت. در خصوص اقتصاد مبتنی بر Gender & Sexuality و حماقت های ادمی.گمانم شاملو هم اگر در امریکای شمالی زندگی می کرد و می دید که مردمی که نمی دانند افغانستان کجای نقشه ی جغرافیاست و نمی دانند عراق پایتحت دوبی است یا بحرین مرکز افغانستان از برنامه های اشغالگرانه ی کشورشان در ناکجای جهان چطور دفاع می کنند و چطور در میان تندبادهای پول و سکس و لاغری و سفر به کارائیبین و دمکراسی دوقرانی شان باور کرده اند که خوشبختند و خوشبختی شان توسط اعراب و مسلمین مورد تهدید است، شعری می گفت مثل:حماقت های آدمی را باد هم ترانه ای نمی خواند.*از تبلیغات مدیا، از سخنان شان خسته ام. تحمل صدای امریکا از تحمل رادیوی جمهوری اسلامی کم سختتر نیست. یادداشت دوم: ادریس یحیی یه من می خندد. می گوید: برنامه ی سفر نداری؟ می گویم که خانه ای که خریده ام تا دوسال حداقل دستم را شدیدا می بندد. می خندد: پس دیگه نون و ماست خور شدی خانم لیلازی. می خندم اما دلتنگ شده ام. کی اینهمه بدهی را بدهد؟یادداشت سوم: هنوز دلم برایت تنگ می شود. بیشتر برای گوشه های پیشانی چهارگوش ات ... که خطهای تیره و پرپشت ابروها قطعش می کردند. و گوشه های برگشته ی مژه ها که همیشه از سایه ی لبخندی محو یا خشمی ترسناک می لرزیدند.هنوز هم آنقدر احساساتی می شوی شوخ چشم من؟--------------------------*شعر از مارگوت بیکل ترجمه ی شاملو:
دلتنگيهای ادمی را باد ترانه ای می خواندروياهايش را اسمان پر ستاره ناديده می گيردو هر دانه برفی به اشکی نريخته می ماندسکوت سرشار از ناگفته هاستاز حرکات ناکردهاعتراف به عشقهای نهانو شگفتيهای به زبان نياودهدر اين سکوت حقيقت ما نهفته استحقيقت تو و من

nadashtane fonte farsi ra bahane kardam va az neveshtan monsaref shodam. neveshteye bala hamanist ke agar fonte farsi va sad albatte ghalam va savade leilaye leili ra dashtam man mineveshtamash.

2006-09-10T04:42:00.000+03:30

http://bygezgin.free.fr/anasayfam/kiyamet.htm

site jalebist. tedade adam ha, tedade kasani ke be AIDS mobtala mishan va mimiran, tedad kasani ke as hepatit mimiran va ... ro be sanie update mikone. Albatte motaassefane be zabane torkie estanbolie vali kasani ke torki balad nistan ham ye joorai sar dar miaran.

2006-08-30T19:34:00.001+03:30

مرد بودن

این پست رو بطور خاص برای علی ف. می نویسم.
مدتهاست که ننوشته ام. علی ف. می گه که مرتب به وبلاگم سر می زنه. پس این روزها خیلی خورده به دیوار. بغیر از علی ف. شماها هم هستید، حتی خود گلدون هم شاید ته ته دلش گفته باشه که چرا این گاو ... نمی نویسه.

باید صادق باشم. جوابش ساده است: روزمره شدم، تموم شد رفت!
از صبح همه در حال دویدنند، بیهوده. حداقل 90% ش بیهوده است. یا خودمون آدمهای بیهوده ای هستیم، یا شرایط اطراف، بیهوده مون می کنه. این "اطراف"، از کشور شروع می شه، و تا قلب سوسول ترین شرکت خصوصی ادامه پیدا می کنه.

هیچ کس جای خودش نیست. همه از همه توقع دارند که "سوپرمن" باشند. می گن: آدم باید مرد باشه!
من اتفاقاً خیلی موافقم، ولی سوالم اینه که تعریف مرد چیه؟ بین "مرد بودن" در ایران با "مرد بودن" مثلاً در استرالیا چقدر فرقه؟
اینجا اگه مرد باشی، دیگه ته مردونگیت اینه که می ری برای خانومت یکی از بهترین ماشینهای کشور، پژو 405 می خری، بعد پژو 405 ت آتیش می گیره! بعد تو باز باید مرد باشی، هفت خوان رستم رو بگذرونی، آخرش هم خوشحال باشی که پلیسه باهات خوب حرف زد، یا خوشحال باشی که باز دمشون گرم، ماشینت رو برات عوض کردن: بهت یه 405 دیگه دادن که هروقت سوارشی، تمام تنت بلرزه که این دفعه دیگه اگه آتیش گرفت، منفجر می شه و کارتون تمومه و بعد باید خفه شی، چون مردی!
استرالیاییه هم از این فکرها می کنه؟

اینجا مرد بودن، نوعی روزمره بودنه. عادت کردن به روالهای احمقانه دور و برت.

اشکالش اینه که من وقتی تصمیم می گیرم مرد باشم، یه جاییم درد می گیره، بجای مرد بودن، یه حس دیگه بهم دست می ده، ولی عین بقیه موارد، مردونگی می کنم و به رو خودم نمیارم!

2006-08-25T19:55:00.000+03:30

ما و کار

مدتهاست که غالب زندگی ام را کار تشکیل می دهد. کار و کار و کار. و بعد فکر می کنم که ما کار می کنیم؟ یا کار ما رو ؟

پ.ن. goldoon.com برای یکی دو روزی قطع خواهد شد، پیشاپیش پوزش می خوام

2006-08-15T17:57:00.000+03:30

متخصصان و پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی تهران به دستاورد چشمگیر و بی‌نظیری در درمان بیماران نخاعی دست یافتند.به
گزارش واحد مركزي خبر، پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی تهران با تحقیقات چند ساله روی تعدادی از بیماران آسیب‌دیده از ناحیه نخاع، موفق شدند با پیوند سلول‌های عصبی برخی از علا‌ئم حرکتی و حسی را به این مصدومان بازگردانند.نتایج این جراحی روی 9 بیمار نخاعی که با مجوز شورای اخلا‌ق پزشکی درمان شده‌اند,مثبت بوده است و یکی از آنان قادراست با کمی کمک راه برود.دکتر هوشنگ صابری جراح مغز و اعصاب و مسئول پیوند سلول‌های عصبی به مصدومان نخاعی گفت:دراین روش درمانی سلول‌های عصبی شوان از ناحیه پشت پای بیمار گرفته شده و پس از چند روز کشت دادن به نخاع ضایعه دیده تزریق می‌شود.وی افزود:این دستاورد در دنیا بی‌نظیر است و اکنون فقط روی افرادی که نخاع آنها بر اثر عوامل مختلف آسیب دیده قابل اجراست.هموطنان برای بهره‌گیری از این روش درمانی می‌توانند از طریق پزشک معالج و جمع آوری مدارک پزشکی‌شان به پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی تهران مراجعه کنند.

Herewith the links to the news on "spinal injury and Schwann cells".
baztab
SharifNews
Mehr News
tums.ac.ir
tums.ac.ir

This is the link to the animal study:
www.ncbi.nlm.nih.gov

With thanks to Nadia.

2006-08-14T01:00:00.000+03:30

بحران

آیا وقوع بحران فی نفسه یك امر نامطلوب محسوب می شود
برخلاف انتظار، بسیاری از استراتژیست ها به این پرسش پاسخ منفی می دهند. آنها در این باره می گویند وقتی توان كافی برای از میان برداشتن یك مشكل وجود ندارد می توان با ایجاد بحران و یا بحران های هدایت شده، از كمك هایی نظیر قدرت های پیرامونی، قدرت های خارجی و توان تمامی بازیگران صحنه استفاده كرد و مشكل را برطرف ساخت. این استراتژیست ها شرط موفقیت این ایده را مدیریت شده بودن بحران می دانند. آنها توضیح می دهند كه چنانچه در تمامی دوران اجرای این سناریو، كنترل بحران از دست ایجاد كننده و یا مدیر آن خارج شود و یا از ابتدا مدیریتی برای پدید آمدن، تداوم و خاتمه بحران وجود نداشته باشد، آنگاه با احتمال نسبتا بالایی می توان شكست این سناریو و یا وقوع نتایج معكوس برای آن را پیش بینی كرد.

2006-08-09T23:54:00.000+03:30

2006-07-29T17:57:00.000+03:30

می ناب

به رندان می ناب و معشوق مست
خدا می رساند ز هر جا که هست

2006-07-19T08:32:00.000+03:30

To dear Alice's Happoo:
(این یک پیغام خصوصی است به هاپوی خانمی که گلدون در ونکوور ملاقات کرده. از این بابت عذر می خواهم)

هاپوی آلیس، سلام. امیدوارم خوب و خوش باشی و در ونکوور بهت خوش بگذره. اگر از احوال من هم بپرسی، ای، بدک نیستم. روزها سر کار می آیم و شبها دیر به خانه بر می گردم. اوضاعم بد نیست، گاهی خیلی خوب است و گاهی کمی بد.

هاپوی عزیز، نمی دانم در عکس اول چرا اخم کرده ای. بنظرم هاپو نیستی، خری، که وقتی گلدون نازت می کند اخم می کنی. البته راستش ناز کردن خود گلدون بخاطر موهای فرفری باحالش، خیلی از ناز کردن کله بی موی تو کیفش بیشتر است، ولی چون گلدون نمی توانسته سر خودش را ناز کند، مجبور بوده بین سر تو یا آلیس یکی را انتخاب نماید، که در این عکس تو را انتخاب کرده، خر!
هاپوی آلیس، از گلدون چه خبر؟ به تو email زده؟

راستی، می دانستی ما هم اینجا هاپو داریم؟ در تاکسی ها، پشت دخل مغازه ها، همه جا! بعضی ها دوست دخترشان هاپوست، بعضی ها دوست پسرشان، بعضی ها هم هر دو. بعد بخاطر همین خطرات، ما اکثراً پاچه بند نصب می کنیم که هاپوهای غیور و شهید پرور وقتی گاز می گیرند، خیلی درد نگیرد. البته در عکسها دیدم که آلیس پاچه شلوارش کوتاه است پس قاعدتاً کانادا به اندازه ایران هاپو ندارد.

از بین همه عکسهایت، من عاشق عکس سوم هستم، با آن نگاه پر معنایت. مطمئنم که داری گلدون را نگاه می کنی. ای شیطون!

اصلاً یک سوال: تو الان بعنوان یک سیتیزن کانادا، خوشحال و خوشبختی؟ درسته که بیشتر از اینکه هاپو باشم، گاوم، ولی حیوون حیوونه دیگه، فرق نمی کنه. اگر تو خوشحال باشی، من هم احتمالش هست که اگر بیام اونجا خوشحال شم. گلدون می گه بیا. خیلی های دیگه هم می گن، ولی خودم می ترسم بیام اونجا دلم بگیره. چی کار کنم بنظرت؟ ها؟ الان گلدون، بعنوان مثال، خوشحاله؟ راضیه؟

هاپوی آلیس عزیز، بیش از این وقتت رو نمی گیرم. ببین چقدر تکنولوژی پیشرفت کرده که الان اینجا صبحه و اونجا شبه و تو خوابی و من تازه اومدم سر کار و باید کار کنم به چندین دلیل.

به گلدون و مامانش خیلی سلام برسون، ولی به آلیس نه.

2006-07-07T21:26:00.000+03:30

2006-07-05T18:50:00.000+03:30

khux

دلم می خواست گوشه ی وبلاگم، بچه گاوی سبز می گذاشتم. اما نبود و من بجایش یک بچه خوک صورتی گذاشتم به اسم khux.
khux، به من همان حس بچه گاو را می دهد. می توانید با khux بازی کنید، به او سیب بدهید و اگر بخاطر بازی زیاد گلی شد، گل هایش را با آب پاش تمیز کنید.

هر چند که من khux را با حس «گاو» اینجا گذاشتم، ولی انقدر دوستش دارم که هر وقت دلم برای گلدون تنگ می شود، جایش khux را نوازش می کنم. شما هم می توانید به دلخواه خود، بسته به اینکه من را بیشتر دوست دارید یا گلدون را، بجای من یا علی، khux را نوازش کنید!

2006-06-19T15:03:00.000+03:30

چهار فصل

گیلاس ها را خاله ام با مهر به مادرم داده و مادرم با مهر به من. من چهار فصل را که با مهر هدیه گرفته ام گوش می کنم و سرمستم از این همه مهر.
گیلاس ها، روی میز را زیبا کرده اند. چهار فصل مرا به پرواز وا می دارد. نمی دانم چند هزار بار دیگر اگر گوشش کنم ممکن است سیر شوم. شاید تا زمانی که رویای نواختنش را در سر می پرورانم، از شنیدنش خسته نشوم. تا روزی که اجرایش کنم، عاشقانه گوشش خواهم کرد. بعد از اجرا، نمی دانم چه خواهد شد.
اینها را که می نویسم، پیرمرد مهربان، چای را سر میز می گذارد. از او خواهش می کنم که برایم آب جوش بیاورد، به عشق «کاپوچینو ساز» ی که با مهر هدیه گرفته ام و قهوه ی فندق با خاطرات پاریس.

آّب جوش را می آورد و من فقط می گویم «سپاس».
چهار فصل با سرعت می گذرند و من باید برگردم.

2006-06-05T16:30:00.000+03:30

به بهانه جشنواره موسیقی صلح (چک ناواریان / تالار وزارت کشور)

در طول تاریخ، دولت ها همیشه جنگ راه انداخته اند و در جنگها سربازها کشته اند و کشته شده اند و همواره هنرمندان درد و مصیبت جنگ را سروده اند و نواخته اند و کشیده اند و نوشته اند.
هنر هنرمندانی که رنج جنگ را بیان کرده اند، همواره دل هنر دوستان را بدرد آورده و همدردی میلیون ها نفر را برانگیخته.
اما هنرمندان فقط برای هنر دوستان می کشند و می خوانند و هرگز دولت ها ناله ی صدای هنرمندان را نشنیده اند و کماکان جنگیده اند.

هرگز نشده که سربازی نکشد و نمیرد.

آنها بیهوده برای خودشان می جنگند و ما بیهوده برای خودمان درد می کشیم!

2006-05-27T01:38:00.000+03:30

کلاس عکاسی من

با دو تا دوربین و یک کیف لپ تاپ، وارد موسسه می شم. خودم می دانم که هر کس از بیرون ببیند، فکر می کند که یک خدای عکاسی، یا یکی از اصلی ترین امیدهای آینده حرفه عکاسی دارد وارد موسسه «ماه مهر» می شود. شاید فقط خودمم که می دانم دو تا دوربین همراه دارم، چون فقط 5 شنبه ها وقت می کنم برای دوربینها باتری بخرم و توی کلاس آزمایش کنم که بالاخره نورسنجشان درست می شود یا نه و باز فقط منم که می دانم، این پدرم بوده که زمانی به هر دلیل که دوست داشته دو تا دوربین خریده! نه من.

وارد حیاط می شوم. همکلاسی هایم توی حیاط منتظر استادند. «دخترک مهربان» مثل همیشه با لبخند خوش آمد می گوید. کنارش «پسره ی پر حرف» ایستاده. بقیه هنوز نیامده اند و استاد قدیمی، در گوشه ای با کسی صحبت می کند. استاد را از خیلی پیشتر می شناسم. از زمانی که با دوستی قدیمی به بهانه ای پیشش رفته بودم تا استاد را ببینم و شاگرد را بهتر بشناسم.

باتری های دوربینها را جا نیانداخته ام. وارد ساختمان می شوم. خانم شیک و تمیز همیشگی، سلامم را پاسخ می دهد. سر کلاس فقط یک نفر نشسته: «دختری که هرگز حرف نمی زند». شنیدم که شانزده سالش بیشتر نیست. همیشه با مقنعه و مانتوی بی رنگ دبیرستانهای سال 60 در گوشه ای نشسته و کتاب می خواند. تمام تکالیف را انجام می دهد، نه می پرسد، نه حرف می زند. قبل از اینکه بنشینم، از پشت سرش و از پشت شیشه های خط خطی عینکم با تلاش فراوان عنوان کتابش را از بالای صفحه خواندم: "فلسفه کانت" بود فکر کنم. چه جالب!!

سریع می نشینم و با دوربینم مشغول می شوم. دوربین پیر، بعضی از قطعاتش خراب شده، برایش ناراحتم. «دختر شوهر دار»، در گوشه ای دیگر نشسته. هر بار انگشتر و حلقه های انگشت مربوطه را کلفت تر و پر رنگ تر از هفته قبل انتخاب می کند تا همه مطمئن شوند. اولین بار ولی، حلقه اش نبود، لحن بی ادب کلامش بود که رخداد مربوطه را گزارش می داد.

کمی بعد تر بقیه می آیند. «عاشق و معشوقی که به هم نخواهند رسید»، در انتهای کلاس، سر جای همیشگی می نشینند. محرومیت و ترس از جدایی قریب الوقوع، به طرز غمناکی در نگاه پر عشقشان پیداست. نزدیکیشان به هم در نشستن و رفتن و آمدن، بیش از عشق تداعی کننده ی آخرین دیدار قبل از وداع است.

بعد از آنها «هنری» می آید. پسری آرام با ظاهر شیطنت آمیز. با هم کم حرف می زنیم، اما اگر روزی کسی در کلاس حرفهایم را بشنود، قطعاً اوست. علیرغم سن کمش، بالغ است. بار سنگینی را در چشمهایش که گه گاه با استرس پلک می خورند، می بینم. بخاطر شجاعتش، آینده هنری اش موفق است.

«دختر بی چهره»، مثل همیشه جلوی کلاس می نشیند. عجیب است که هیچ تصویری از چهره اش ندارم. گویی ماسک سفیدی را پنهانی بر چهره می گذارد. نه صدایش شنیده می شود، با اینکه حرف می زند، نه چهره اش پیداست.

آخرین نفر، «کوچولو» است. «کوچولو» دختر اتفاقاً قد بلندی است با صورتی پف کرده و لباس های عجیب. هر بار که از دیدن لباسهایش تعجب می کنم، یاد سنش می افتم. نمی دانم چقدر، ولی کوچک است و انگار راه دوری را می آید، از شهر دیگری انگار. «کوچولو» امروز کفش عجیبی پوشیده بود که ترکیبی بود از کفش ورزشی، کفش راحتی، دمپایی و کفش غواصی!

جز روز اول، هر روز عده ای غایبند. امروز «دختر بدون نشیمنگاه» نیامده بود تا با حرکات لوس، عجولانه و پر استرسش همه را متعجب کند. او «نشیمنگاه نشستن ندارد!». امروز همینطور، «مخفی» و همراه نیامده بودند. «مخفی»، کاملاً طبیعی می آید و می رود. آنقدر طبیعی، که همیشه فکر می کنم چیزی را پنهان می کند.

همه ی عکاسان آینده ی این مرز و بوم که رسیدند، استاد هم بعد از یک ساعت تاخیر خودش را رساند و بعد در اتاق تاریک، لامپ قرمز را روشن کردیم و فیلمها چاپ شدند. اتاق تاریک، تجربه ی منحصر به فردی است. «استاد قدیمی» همه چیز را توضیح می داد. «پسر پر حرف» با موبایلش تایم می گرفت. «دخترک مهربان» خسته شد و به سبک هنری ها چهارزانو روی زمین نشست. «عاشق و معشوقی که به هم نخواهند رسید» با «هنری» شیطنت می کردند. فکر کنم آدامس قرمزی را به بند کیف «کوچولو» چسباندند و بعد دوباره کندند! «دختر بی چهره» آنجا هم چهره نداشت، در حالی که نور به اندازه کافی قرمز بود.

آخر سر هم من بودم که دست به سینه و کنجکاو نگاه می کردم و آگاهانه تلاش می کردم حداکثر فاصله را با «شوهر دار» حفظ کنم!

2006-05-20T11:42:00.000+03:30

روزمره عوضی

برنامه ش: صبح کار، عصر خونه. شب بیرون. بیرون یعنی ددر. ددر یعنی هر جا. یه روز گلستان، یه روز تجریش. بقیه ش شام. یه شب شام تو این رستوران، یه شب تو اون یکی دیگه. قبلش هم 45 دقیقه ماشین گردی و بحث سر اینکه امشب شام کجا بریم!

هدفش: نداره! هدف اینه شاید که فکر کنیم که فرداشب شام کجا بریم، یا با کی بریم. هدف شاید، تیکه ی اوله، اینکه چقدر کار کنیم. چی کار کنیم اصلاً! شایدم هدف پوله. ترجیحاً هم پولی که شوهره در میاره تا من حالشو ببرم. شوهره هم خوشحاله، که بازیهایی که سر کار با اونجاش می کنه، هرز نمی ره، اقلاً یکی هست که خوشحاله.

موضوع بحثش: کلنگ! هرچی. موضوع هم کم نیست. اول از همه شکایت از حکومت و کشور. بهترین سوژه. اینکه اوضاع خرابه. اینکه ترافیک و آلودگی و فساد و فقر و کثافت امروز چقدر بیشتر از دیروزه. عین واقعیته و همه تایید می کنند. بعدشم حرف از در و دیوار. حرف از کیفیت غذا. حرف از خوشگلی و زشتی فلان دختره. حرف از قد بلند و کوتاه فلان پسره. حرف از اینکه باید از اینجا بریم. چرا نمی ریم راستی؟!

آخرش: خواب. هر از گاهی هم قبل از خواب کمی نرمش تکراری دو نفره. بعد هم بگه: همینه دیگه. زندگی اینه. بدم نیست، خدا رو شکر.

هدفهامون شده مثل هدف گربه ها. کارامون شده مثل کارای هاپوها. فقط فرقش اینه که کیفیت هدفها و کارهای ما، خیلی پایین تره. حداقلش اینه که هاپوئه، حواسش هست کی جفت گیری کنه و چرا، ما این یکی هم از دستمون در می ره.

2006-04-28T18:05:00.000+03:30

REUTERS

An Iranian policewoman (back to camera) watches a couple kiss before restraining them on a street in Tehran, Iran April 22, 2006. REUTERS/Stringer

2006-04-28T12:47:00.000+03:30

نارسیسیسم / خودشیفتگی

در اساطیر یونانی، جوان زیبارویی که به عشق دلباختگان خود توجّهی نمی‌کرد و حتّی به الهه‌هایی که عاشق او بودند بی‌اعتنایی می‌کرد. تا اینکه روزی به کنار چشمه‌ای می‌رود و در هنگام آب نوشیدن صورت خود را در آب می‌بیند و فریفتهٔ خود می‌شود. برای آنکه خود را در آغوش کشد، در آب می‌پرد و غرق می‌شود. خدایان به‌خاطر این ناکامی وی را به گلِ نرگس (نارسیسیوم) تبدیل می‌کنند تا همواره بر لب آب بروید و خود را نظاره کند.

(از دانشنامه آزاد ویکی پدیا)

-------------------
زمانی فقط هنرمندها و روشنفکرها خود شیفته بودند. الان همه. پیک موتوری، مهندس کامپیوتر، آبدارچی، مدیر همه خود شیفته اند. دور و برتان را که نگاه کنید، پر است از گل های کریه نرگس که بر لب آب روییده اند تا خود را نگاه کنند.
و چقدر سخت و دردناک است خودشیفته بودن، یا با خودشیفته ای بودن.
وقتی همه جا را خوب نگاه می کنم و وقتی مطمئن می شوم که همه خود شیفته اند و من با همه شان فرق دارم، یادم میاید که هنوز گل نرگس احمقی هستم کنار تصویری در آب، که هوشمندانه و زیرکانه، خودشیفتگی دیگران را به سخره می گیرد!

2006-04-28T11:07:00.000+03:30

این چه عادت بدی است که من دارم
از خستگی با خودم لج می کنم و نمی خوابم!

لخمیخخد

2006-04-27T08:08:00.000+03:30

جناب احمدی نژاد را ببینید که در نطق انتخاباتی خود چه دفاعی از آزادی حجاب می فرمایند:
http://noqte.com/upload/attachment/3tir.wmv

من این را ندیده بودم. وگرنه شاید ...می شدم و بهش رای می دادم!
سه نقظه گذاشتم که به کسانی که به ایشان رای دادند بر نخورد و نگویند یعنی ما خریم؟!!!

2006-04-25T18:32:00.000+03:30

معدنچی متشکریم

برد دو تا تیم فوتبال در دنیا واقعا من رو به وجد می آره:
تیم ملی ایران و پرسپولیس

زیاد هم درک نمی کنم که چرا بعضی از مردم از برد یا باخت باشگاه های خارجی خوشحال یا ناراحت می شن. التبه من هم از بازی بارسلونا لذت می برم و ترجیح می دم بارسلونا ببره ولی اگه Real Madrid هم برد، خیلی ناراحت نمی شم. و همچنین خیلی خوشحال شدم که استقلال قهرمان شد و پاس با اون مربی مغرور و مدیران ارتشی زورگو قهرمان نشد.
ضمناً دوست دارم تیم هاکی Calgary Flames ببره که مردم شهید پرور و همیشه در صحنه بریزن تو17AVE و لخت بشن. اما اگه باخت، به قول نیک آهنگ به هسته خودمم هم حساب نمی کنم.

برد پرسپولیس مبارک

2006-04-25T09:09:00.000+03:30

لغو قانون حجاب اجباری توسط محمود

دکتر مجتهدی (مدیر دبیرستان البرز و رییس دانشگاه صنعتی آریامهر، شریف فعلی) در کتاب سرزمین من در قسمتی از خاطرات خود از دبیرستان البرز اتفاثی را شرح می دهد که بعد از انقلاب در جریان تحویل و تحول دبیرستان و اجرای سیاست های دولت جمهوری اسلامی رخ می دهد. در جریان آن تحولات اسم افراد خیری که برای احداث ساختمان ها و آزمایشگاه های دبیرستان اعانه پرداخته بودند از سنگ یاد بود و تابلوهای یادگاری به دلیل به اصطلاح "طاغوتی" بودن حذف شدند.
دکتر مجتهدی می گوید، اگر شِمر هم پول این ساختمان ها را داده بود اسمش را می نوشتم و از او به خاطر کار خوبی که انجام داده تشکر می کردم. هر چند که کشتن امام حسین کار خوبی نبوده. در آنجا کار بدی کرده ولی در اینجا این کار خوب را انجام داده.

حالا هم خیلی اشکالی ندارد که از آدمی مثل احمدی نژاد به خاطر کار خوبی که انجام داده تشکر کنیم. از اینکه قدمی به جلو برداشته و ممنوعیت ورود خانم ها به استادیوم ها را لغو کرده خوشحالم. حتی اگر این کار برای بالابردن محبوبيت وي به عنوان کاري تبليغاتي و براي خنثي کردن تصويري که از رييس دولت به عنوان يک بنيادگراي تندرو ساخته شده، انجام شده باشد ، که شده است.

پیشنهاد من برای ایشان برای "بالا بردن محبوبیت و برانگیختن حساسيت طبقه جوان" لغو قانون حجاب اجباری است. پس از برداشتن آن قانون قرون وسطایی این تصمیم هم گامی به جلو خواهد بود. در صورتی که محمود این "نگرش بسيار غلط و ظلم و جفاي بزرگ" را نیز اصلاح کند در موردش تجدید نظر اساسی خواهم کرد.

2006-04-24T02:14:00.000+03:30

مگر خبر ندارید؟
مدت هاست خدا مرده است

2006-04-24T00:38:00.000+03:30

مدل ساده تکراری اما موفق

مدل ساده و نه چندان پیچیده ای برای دل بری از آقایان داره که البته برای همه آقایان هم به کار می بره و دست رد هم به سینه کسی نمی زنه (برای خانم ها مدل دیگری استفاده می کنه که مدل "مهندسی معکوس" شده و مُدیفای شده همین مدله) این مدل ساده بر پایه پر رویی و ..خلی بنا شده- و یک سری رفتار های پسرانه- که البته در نگاه اول حتی جذاب به نظر می رسند. اما بعد از گذر زمان ... بگذریم.
این تکنیک من رو یاد دیالوگ های کتاب زبان راهنمایی می ندازه. باید این دیالوگ ها رو حفظ می کردیم. می گفتن خوبه که جملات آماده تو ذهنت داشته باشی و استفاده کنی. البته تکنیک خوبیه ولی به شرط اینکه استعدادش رو داشته باشی و بعد از یک مدت بتونی با استفاده ار کلمات جدید جملات جدید بسازی نه اینکه همون جملات و همون تکنیک رو برای همه به کار ببری.
البته برای کسی که به بقیه به چشم نردبان ترقی نگاه کنه و مردم براش اهمیت دیگه ای نداشته باشن همین تکنیک تا مدت ها (حد اقل تا وقتی بر و رویی داشته باشی) جواب می ده.

خودت می دونی ها اما من می گم ..

بعضی ها دوست دارن راجع به همه چی نظر بدن. حتی بدون اینکه ازشون بپرسی شروع می کنن به نظر دادن. جالب اینجاست که درست در مواردی هم نظر می دن که هیچ صلاحیتی ندارن!دلایل این رفتار می تونه این باشه که: یک اینکه از تو خوشش می آد و می خواد جلب توجه کنه دوم اینکه حسودی می کنه. هر دلیلی که می خواد داشته باشه بهترین راه اینه که فقط ازش چشم پوشی کنی.

2006-04-21T06:05:00.000+03:30

کاناناسکیس

2006-04-17T20:33:00.000+03:30

فرشته ای که به آسمانها رفت

می گفت: "30 سال عروس این خانواده بود و همه عاشقش بودند. فرشته بود!"
فرشته جوانی که دختر و دو پسر جوانش را به ناچار تنها گذاشت و به آسمانها رفت.

روحش شاد...

2006-04-16T21:20:00.000+03:30

جای جدید
شرکتمون هفته ی پیش اسباب کشی کرد. فردا دوشنبه، اولین روز کاری در جای جدید خواهد بود. ما که از جای قبلی رفتیم، بلافاصله شرکت بعدیه اومد و پارتیشن ها رو عوض کرد. همون روز، وقتی پارتیشنها عوض شدند و توی محیط مقدس شرکت، با همه ی خاطره هاش، آدم های غریبه که اونجا رو مال خودشون می دونستند رفت و آمد کردند، دیگه اونجا رو دوست نداشتم.
و البته این، خیلی خوبه. اگر اونجا خالی می موند مثلاً با همون قیافه، هر وقت اگر گذرم بهش می افتاد، دلم می گرفت و یاد خاطراتم می افتادم. اما الان نه تنها دلم براش تنگ نمی شه، بلکه ازش بدم هم میاد. الان منتظر فردام که بچه ها بیان جای جدید. الان شرکت من، جای دیگری است.

2006-04-12T18:48:00.000+03:30

ژولیت بینوش در تهران

در میان این همه اخبار دهن پر کن اتمی و سیاسی، یک خبر واقعا جذاب هم در هفته گذشته شنیدم. ژولیت بینوش در تهران همراه کیارستمی. یکی از جنبه های جذاب این موضوع این است که تعریف هنر ایران رو از زبان یک هنرمند مشهور و دوست داشتنی می شنوی و با تعریف خودت مقایسه می کنی و در نهایت از نتیجه کار لذت می بری.
بازیگر سه گانه آبی، قرمز، سفيد کريشتف کيشلوفسکی در مورد محبوب ترین کارگردان ایرانی می گوید:
او سعی می کند جهان را بهتر از آنچه هست بسازد نه اينکه آن را بدتر سازد. صرفا با رسيدن به واقعيت با تمام سادگی و جدی بودنش. سعی می کند آنچه را که شاهدش هست ثبت کند بدون تاکيد بر جنبه های دراماتيک زندگی. تنها شاهد زندگی بودن و من اين جنبه از کار او را خيلی دوست دارم.

من هم او را خیلی دوست دارم.

2006-04-09T21:14:00.000+03:30

روزنه
در حالی که دائماً در تل انبار روزمرگی ها، دنبال روزنه های کم سویی می گردم که بواسطه مطالعه ای کوچک، یا فیلمی خوب، در چنگال صبح شب شدن ها و شب صبح شدن ها اسیر نشوم، صبح ها شب می شود و شب ها صبح!

خدا را شکر، که هنوز روزنه ای هست.

2006-04-01T00:57:00.000+03:30

دیگه بارون نمیاد!

این کاوه ی دیوانه، که دلم شدیداً براش تنگ شده، یک شعری همیشه می خوند که نمی دونم اولین بار کی و کجا اختراعش کرده. حدس می زنم که گلدون یکی از مخترعین بوده احتمالاً.
به هر حال الان، حسم اینقدر احمقانه است، که بهترین توصیفش همین شعره:

کچلم کردی و رفتی، دیگه بارون نمیاد!
اگرم بارون بیاد، دیگه مویی ندارم!

2006-03-30T18:18:00.000+03:30

جملات پراکنده 10 فروردین

· من عاشق فکرم می شم، فکری که عاشق فکر آدمهاست!
· بنیامین را دوست دارم.
· پریشب از منزل عمو در مشهد برگشتم. سفر این دفعه، با همیشه فرق داشت.
· من سی سال و 10 روزمه!
· از مزایای مشهد اینه که Orkut ش بازه و از مزایای Orkut اینه که به هاچ کمک کرد تا مادرش رو پیدا کنه، گاهی به من هم.
· دلم چقدر تنگ می شه گاهی. خدا رو شکر که آتش رو بشر کشف کرد تا بواسطه ش فندک اختراع بشه.
· هوش، پدیده ای قابل انکار نیست.
· شدم مثل یه گاری با 30 تا اسب و یک توله اسب. افسار همه شون رو محکم نگه داشتم، بجز بچه اسبه. اون رو رها گذاشتم که زور بزنه هرچقدر تونست گاریم رو بکشه.
· بالاخره فهمیدم که چرا هرچی کار ناتموم رو تموم می کنم، بازم آروم نمی شم. بستن این همه در، فایده نداره تا زمانی که در اصلی رو ببندم.
· تمام Email های 5 سال اخیر رو تقریباً پاک کردم، بجز نامه های گفتمانی رو که هنوز تحلیلش برام ممکن نیست.

2006-03-28T05:34:00.000+03:30

دوستانی که منتظر به دنیا اومدن فرزندشون هستند انجا رو ببینن:
http://www.nocrir.com/hasp82/wbfrmnameofname.aspx

2006-03-28T05:33:00.000+03:30

نوروز مبارک

2006-03-21T18:16:00.000+03:30

من، گاو، 30 سال دارم!

اینکه تولد من 29 اسفنده، خیلی برنامه ریزی شده نبوده. از طرفی نزدیک به 25 روز دیرتر از موعد به دنیا آمدم، از طرفی سال 54 کبیسه بوده. ولی بهرحال من 29 اسفند سال 54 بدنیا آمدم و امسال دقیقاً 30 سال از آن موقع می گذرد.
این سی خیلی گفتنش برام سخته!

زیاده... . نه اینکه مثل خیلی ها (منظورم اکثر خانم ها نیست) از افزایش سنم ناراحت بشم و اون رو پنهان کنم، ولی حس شاگرد تنبلها رو دارم، وقتی آخر سال می شه: باید خیلی کارها می کردم و نکردم. باید خیلی چیزها یاد می داشتم که ندارم. از خودم عقبم باید بجنبم. دیره، خیلی دیره.

خدا قول داده بود به این زودی 30 ساله نشم، ولی زد زیرش. یوم الله 29 اسفند آمد و من 30 ساله شدم و بعد کم کم شب شد و خورشید و زمین رسیدند به آستانه ی سال 85 خورشیدی و ایرانیها در حالی که برای اربعین حسینی غمگین بودند، همزمان تلاش کردند که برای سال نو یک حسی داشته باشند شبیه تبریک و تسلیتی که برای شهدا گفته می شد. اما آخرش هم نشد و صدا و سیما تصمیم گرفت که علی الحساب اربعین حسینی رو گرامی بداره تا بعد نوبت به شادمانی نوروز برسه. به همه ی این دلائل، امسال لحظه سال تحویل در بیشتر خانه ها تلویزیون ها خاموش بود.

خلاصه عید شد و ما خوشحال شدیم و کلی آدم دیگه هم خوشحال شدند، چون از خیابون کلی صدای نارنجک میامد. شاید هم مردم داشتند برای امام حسین عزاداری می کردند.

بعد از عیدی بازی، خوابیدیم و امروز بلند شم تا نخستین روز از 30 سالگی رو تجربه کنم. این روز یک ویژگی داشت: من توش نگران بودم. نگران وقتی که با سرعت می گذره. البته ویژگی دیگه اش این بود که اصلاً حس عید توش نیست. برای من حداقل حس 30 سالگیش خیلی بیشتر از حس نوروز 85 خودش رو نشون می ده.

بهرحال، تولد من، بر من، و عید نوروز بر شما مبارک!

2006-03-14T19:17:00.000+03:30

چارشنبه سوری، هوست ما کجاست گاو عزیز؟، غصه و نگاه مهمان

1- چارشنبه سوری خوش بگذره، جای ما رو هم خالی کنید. ایرانی های اینجا هم در یکی از پارک های شهر مراسم دارند. من هم بعد از امتحان می رم که از روی آتیش بپرم. خوش باشید.

2- از اینکه انقدر وبلاگمون بی ریخت شده و عکس های بالای صفحه نمیاد معذرت می خوام. سعی می کنم در اولین فرصت ببینم چشه.
3- هر روز که مطلبی برای نوشتن نیست غصه می خورم که چرا قلم قوی ندارم که اتفاقات روزمره رو جوری بنویسم که قابل عرض باشه
4- هرچه کردم دلم نیومد این مطلب رو شما نخونید. خیلی زیباست:

نگاه ميهمان
كاش كريم گل بزند
حافظ خياوى
آيا همه علاقه مندان فوتبال آنهايى كه با شوق بى پايان مسابقه ها را دنبال كرده و به فوتبال عشق مى ورزند، طرفدار يكى از دو تيم بزرگ پايتخت هم هستند؟ آيا كسى در اين ميان پيدا مى شود كه هيچ گرايش و تعصبى به اين دو تيم از خود نشان ندهد؛ حال اگر همچون كسى پيدا شده و بخواهد به ورزشگاه برود و داربى را از نزديك تماشا كند، كجا بايد بنشيند؟جايگاه بى طرف ها كجاست؟ آيا براى آنهايى كه اگر نخواهند بين طرفداران آتشين مزاج و ديوانه سر دو تيم جاى بگيرند، جايى هست؟ داربى بازها مى گويند: «نه» آنها مى گويند: «داربى جاى بى طرف ها نيست، بى طرف ها بدتر از دشمن اند.»پس بهتر آن است به جاى اينكه بروى ورزشگاه و خودت را قاطى ماجرايى بكنى و احياناً مشتى يا لگدى هم بخورى و حرف «ناشايستى» بشنوى، بمانى خانه، تكيه بدهى به پشتى، پاى عافيت را دراز كنى و چشم بدوزى به تلويزيون.حالا اگر تو شيفته هيچ كدام نيستى و طرفدارى از هيچ طرفى نمى كنى و قرار هم نيست كه در حين بازى دست و پا بزنى و شوق بورزى و حسرت بخورى، چه جذابيتى مى تواند يك همچون بازى براى تو «بى خاصيت» داشته باشد؟ اما به هر حال داخل بازى بين آن بيست و دو نفر چند نفرى هستند كه دوستشان دارى و مى خواهى بازى آنها را ببينى و از شيرين كارى هاى قهرمان هايت لذت ببرى. پس دل مى دهى به اين چند آدم و چشم مى دوزى به آنها حالا به هر رنگى هم كه لباس تن شان كرده باشند، براى تو كه فرقى نمى كند.نگاه مى كنى به «كريم باقرى»، بدت نمى آيد اگر قرار است قرمزها ببرند گل كريم بزند. حالا باقرى كه در عقب ترين نقطه دفاعى خودشان ايستاده و خيلى وقت است كه گل نزده چه جورى مى خواهد بيايد جلو و گل هم بزند، ربط چندانى به تو ندارد.تو دارى آرزو مى كنى و يك بازى متفاوت را در خيالت ترتيب مى دهى. اگر كريم گل بزند- تازه نه يك گل معمولى، بلكه از آن چهل مترى هاى معروفش از همان گلى كه در جام ملت هاى ۲۰۰۰ به كره جنوبى زد- چه خاطره ها براى ما تازه مى شود هر چند كه برانكو از ماه ها پيش خيال همه «كريم بازها» را از بابت حضورش در تيم ملى راحت كرد و هيچ اميدى هم در اين ميان نمانده است، اما اگر كريم گل بزند باور مى كنيم كه او هنوز هم بازيكن بزرگى است و شاد و سرخوش مى شويم كه ستاره درخشان آسمان خيال ما همچنان مى درخشد. خيلى سخت است كه كريم را مثل دوران پرفروغش نبينى. نه نبايد، به اين راحتى دست از خيال شيرين دوران سپرى شده كشيد، حتى وقتى روز بازى پرسپوليس با بايرن مونيخ وقتى عابدزاده مثل هميشه سر و مور و گنده و خرم و خندان با اوليور كان دست مى داد و خوش و بش مى كرد هيچ باورمان نمى آمد كه او ممكن است، كم و كسرى از اوليور كان داشته باشد و داشتيم مى رفتيم توى خيال آن روزهاى دلپذير كه زود به يادمان آوردند كه عمر اين خيال خوش بيش از پنج دقيقه نيست و وقتى كه رفت بيرون باور نمى كرديم، ما كه هيچ وقت عابدزاده پنج دقيقه اى نديده بوديم.اگر در ساق هاى كريم خيره مى شويم به خاطر آن است كه اميد داريم اين پاهايى كه عمرى از آنها گذشته ما را دوباره به گذشته برمى گرداند. اگر على دايى اينقدر براى ماندن و بقا سماجت به خرج مى دهد براى شكست دادن اراده برگشت ناپذير زمان است. شايد براى اولين بار است كه تيمى مثل صباباترى براى ما اهميت پيدا مى كند و فرياد خوشى سر مى دهيم وقتى كه گل هاى دايى را مى بينيم. مهم نيست گل هاى دايى ممكن است صباباترى را قهرمان آسيا كند، اين گل ها خاصيت ديگرى دارند، جادويى اند، گل هايى كه ما را به گذشته ها مى برد، زمان را به زانو درآورده و باز جوانمان مى كند.و بازى ادامه دارد. واقعيت بازى در جاى دورى از آنچه كه ما در خيال مان تنيده بوديم قرار مى گيرد. حتى وقتى كه كريم پشت آن توپ ايستاد تا ضربه ايستگاهى بزند، باز لحظه اى هم فكر نكرديم كه ممكن است روياهايمان زنده شود و توپ به ديوار دفاعى مى خورد و برمى گردد و همه چيز تمام مى شود. نه، تماشاى اين بازى تا پايان تا سوت آخر از تحمل خارج است. اگر داربى باز بوديم، اگر عاشق ديوانه وار آبى و قرمز بوديم زمان طور ديگرى رقم مى خورد، ثانيه ها ارزشمند تر و با هدف تر بودند. خوشا آنان كه عاشق هستند و دل شان به همراه توپ طول و عرض زمين را طى مى كند، چيزى است كه داربى را برايشان قابل ديدن كند، حتى اگر بازى كسل كننده باشد و گزارشگر زياد حرف بزند.ياد حرف يكى از عالمان جامعه شناسى مى افتم «آنتونى گيدنز» بود مثل اينكه كه گفت «آن كسى كه چيزى ندارد تا به خاطرش بميرد، ديگر چيزى نخواهد داشت تا به خاطرش زندگى كند.» بهتر است بزنى بيرون و از يك عصر جمعه خلوت كه داربى خلوت ترش هم كرده لذت ببرى، راه مى روى و آنچه را كه در يك نيمه ديده اى به ياد مى آورى. به وحيد طالب لو بلندقد دوست داشتنى فكر مى كنى، به آن اشتباه بچگانه اش كه توپ از دستش رها شد.خدا خدا مى كنى كه كاش برانكو اين صحنه را نديده باشد. حالا كه در رويايت دارى ستاره جديدى مى سازى و او را مرد شماره يك دروازه تيم ملى مى بينى. او حق ندارد چنين اشتباهى بكند كسى كه در ابتداى فصل با گرفتن پنالتى على دايى غم و شادى را توامان براى ما نثار كرده بود؛ اسطوره اى كه مى شكست و ستاره اى كه زاده مى شد. مجتبى جبارى به يادمان مى آيد، با آن چهره محجوب و خجالتى اش. كسى كه دوست داريم بيايد و مركز ميدان را در تيم ملى به دست بگيرد، چند وقت پيش كه يكى از روزنامه هاى ورزشى پوسترى از او روى كاغذ گلاسه زده بود، كلى وسوسه مان كرد، آيا وقتش رسيده كه تصوير او جايى را در ديوار خانه مان براى خود دست و پا كند؟ و مهرزاد معدنچى با دو گلى كه به تايوان زد و طول زمين را در آن روز بارها با سرعت دلپذير طى كرد در داربى چه خواهد كرد. دوست داشتيم داربى روز سياوش اكبر پور باشد، كارى نكند كه بهانه دست برانكو بدهد مى ترسيم كه هم سرنوشت رضا عنايتى شود، عنايتى كه ديگر گل زدن يا نزدنش هيجان زده نمى كند، مى دانيم كه برانكو تصميمش را درباره او گرفته است.مثل اينكه بازى تمام شده است. خيابان ها كم كم شلوغ شده و بچه ها شيپور به دست دارند از ورزشگاه برمى گردند. نگاه مى كنم شيپور ها هم آبى اند، هم قرمز. نتيجه چندان مهم نيست كه بپرسم، اما بدم نمى آيد از يكى از آنها كه سرش را از پنجره مينى بوس بيرون آورده بپرسم: «ببخشيد كريم گل نزد؟»